Blog
-
HET MESSEN KISSIE
2 februari 2012
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 4 keer bekeken
-
MEREL, MUIS EN HET GESTOLEN LICHT
2 februari 2012MEREL EN MUIS EN HET GESTOLEN LICHT .
MEREL EN MUIS ZATEN ZOALS GEWOONLIJK AAN HET EIND VAN DE MIDDAG AAN DE RAND VAN HET BOS EN ZOCHTEN NAAR HET OVERZICHT VAN DE VERGLEDEN DAG.
'DEZE DAG ZAT VOL STREKEN,' PREVELDE MUIS EN WREEF LANGZAAM OVER HAAR VERMOEIDE POOTJES.
MEREL KEEK NAAR DE POOTJES VAN MUIS, WEES VERVOLGENS NAAR HAAR VOETJES EN ZEI:
'JE ZULT VAST EEN BEHOORLIJK LANGE WANDELING AFGELEGD HEBBEN, WANT ER KOMT ZELFS STOOM AF!'
MUIS KNIKTE EEN PAAR KEER EN ONTSTONDEN ER BLOSJES OP HAAR WANGEN.
TOEN ONTSNAPTE ER EEN LANGE AANGENAME ZUCHT UIT HAAR KEEL.
'HET WAS DE MEEST VROLIJKSTE WANDELING DIE IK OOIT MAAKTE. ALLES ZWIERDE EN KNETTERDE BLIJDSCHAP ONDERWEG!
MEREL KLAPTE IN HAAR HANDEN EN RIEP:
'HOERA!
HOERA!
HOERA!'
MUIS GLUNDERDE.
DAARNA KEKEN ZE LANG NAAR DE HORIZON.
ER WAS EEN ORANJE GLOED ONTSTAAN.
HET LEEK WEL OF DE HEMEL IN BRAND STOND.
TOEN KEEK MUIS NAAR MEREL EN FLUISTERDE:
'ER GLIJDT EEN STRAALTJE ONDER JE NEUS.'
MEREL HAALDE HAAR NEUS OP , PAKTE EEN ZAKDOEK EN DEPTE HET STRAALTJE DROOG.
ZE SNOOT EEN PAAR KEER FLINK, HAPTE NAAR LUCHT EN GRINNIKTE:
''JIJ JE VOETEN VOL STOOM, IK MIJN HOOFD VOL KNISPEREND EN STROMEND VOCHT.'
ZE PROESTEN HET UIT EN VULDE HUN GELACH DE WARME AVOND.
INEENS STOKTE HUN ADEM.
MET TRILLENDE POOTJES WEZEN MUIS EN MEREL TEGELIJK NAAR DE MAAN DIE SCHUIN BOVEN HEN STOND.
'WAT IS ER MET DE MAAN GEBEURD? ', STAMELDE MUIS.
'WAAR IS HAAR FELLE LICHT GEBLEVEN?'
DE MAAN ZAG ER ZWAK UIT.
HET LEEK WEL OF ER LICHT UIT HAAR WAS GESTOLEN.
INMIDDELS WAS DE MAAN WAKKER GEWORDEN VAN HET ONTSTANE TUMULT ONDER HAAR.
ZE KEEK NIEUWSGIERIG NAAR MEREL EN MUIS.
'WAT IS ER MET JE AAN DE HAND, LIEVE MAAN?', RIEPEN ZIJ IN KOOR.
DE MAAN KREEG VAN ONTROERING EEN BEHOORLIJKE BROK IN HAAR KEEL EN BIGGELDEN ER EVEN LATER TWEE DIKKE TRANEN OVER HAAR ROZE AANGESLAGEN WANGEN.
ZOVEEL DIRECTE AANDACHT WAS ZE NIET GEWEND.
ZE SCHRAAPTE MOEDIG HAAR KEEL EN RIEP:
'ER IS BLIJKBAAR TE VEEL TEGEN ME AAN GEBOTST
WAARDOOR HET LICHT TE VAAK EN TE VEEL SCHROK ZODAT ZE OP DEN DUUR SUCCESSIEVELIJK UIT MIJ IS GEKIEPERD.'
MEREL EN MUIS KEKEN VERONTRUST NAAR ELKAAR, SCHUDDEN HUN HOOFDJES, KEKEN WEER NAAR DE MAAN EN RIEPEN VERONTRUST:
'HOE MOET DAT NU VERDER?'
DE MAAN ZOCHT DIEP ONDER ZIJN TERE SCHEDEL EN ACHTER DE FRONS VAN ZIJN VOORHOOFD.
DE MAAN GAF GEEN ANTWOORD.
HIJ WIST HET NIET.
DE WOORDEN ONTBRAKEN.
MUIS EN MEREL BEDACHTEN ZICH GEEN MOMENT.
ZE GINGEN OP HUN TENEN STAAN, VULDEN HUN WANGEN VOL WARM LICHT EN BLIEZEN HET TEGELIJK NAAR DE AFGEZWAKTE MAAN.
DE MAAN VERGAT HET DROEVE GEVOEL IN HAAR EN BEGON ZACHT TE GLUNDERDEN.
NA EEN TIJDJE HADDEN MUIS EN MEREL GEEN KRACHT MEER OM TE BLAZEN.
'MORGEN KOMEN WE TERUG!', RIEPEN ZE NAAR DE MAAN.
'EN OVERMORGEN OOK!'
'DAN BLAZEN WE NET ZO LANG DOOR TOT JE WEER GENOEG LICHT HEBT OM ZELF TE SCHIJNEN!'
DE MAAN WAS BLIJ.
HET BOS GLIMLACHTE.
DE BOMEN RITSELEN.
DE VOGELS ZONGEN HARDER DAN OOIT.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1 keer bekeken
-
KNIKKERTROOSTDOOS
18 januari 2012
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 13 keer bekeken
-
BABYTROOSTDOOS
6 januari 2012
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 17 keer bekeken
-
MUIS EN BEER GAAN VLIEGEN
29 december 2011MUIS EN ELF WANDELEN IN EEN LICHT UITGESTREKT BOS.
HET BOS RUIKT NAAR DENNENAPPELS EN LACHEND MOS .
'IK GA BINNENKORT VLIEGEN', ZEGT MUIS OP EEN ERNSTIGE TOON TEGEN ELF.
ELF GLIMLACHT HEVIG, KIJKT MET EEN LICHTE BLOS OP HAAR WANGEN NAAR MUIS EN VRAAGT ENIGSZINS AARZELEND:
'DRAAI JE EENS OM, LIEVE MUIS, DAN KAN IK JE RUGGETJE AANSCHOUWEN.'
MUIS DRAAIT ZICH OM EN LAAT TROTS HAAR RUGJE ZIEN.
'...MAAR...', SPUTTERT ELF, '...MAAR... JE HEBT HELEMAAL GEEN VLEUGELS!'
MUIS GRINNIKT EN DRAAIT ZICH WEER NAAR ELF OM.
' EN TOCH GA IK VLIEGEN! '
ELF KIJKT DIEP IN MUIS OGEN EN ZIET DAT ZE UITERST SERIEUS IS.
DAN VERZAMELT ELF WEER AL HAAR MOED EN SPUTTERT:
'MAAR ZONDER VLEUGELS KUN JE TOCH NIET VLIEGEN?'
MUIS LACHT.
ZE SPRINGT OP EN NEER EN JOELT:
'IK WEL....IK WEL!
IK KAN ZONDER VLEUGELS VLIEGEN!'
ELF BEGRIJPT ER NIETS VAN.
'JE KUNT TOCH ALLEEN MET VLEUGELS VLIEGEN?'
'NEE HOOR', HOUDT MUIS STELLIG VOL, 'IK GA BINNENKORT VLIEGEN!
EN WEER WEET ELF DAT MUIS DE WAARHEID SPREEKT.
IN DE VERTE PRONKT EEN DIKKE WORTEL VAN EEN OUDE BOOM BOVEN DE GROND.
DAAR GAAN WE EVEN OP ZITTEN PEINST ELF MET EEN GROTE FRONS OP HAAR VOORHOOFD.
ALS ELF EN MUIS ZIJN NEERGESTREKEN BUNGELEN HUN VOETEN HEEN EN WEER.
ZO HOOG IS DE WORTEL!
MUIS GRAAFT IN HAAR GEHEUGEN, SCHRAAPT HAAR BLIJDE KEELTJE EN SPUTTERT:
'JE WEET TOCH DAT IK EENS BEER ONTMOETTE EN WIJ SINDSDIEN AAN ELKAAR ZIJN VAST GEKLEEFT.'
ELF KNIKT EEN PAAR KEER EN LUISTERT AANDACHTIG VERDER.
'NOU..EN JE HERINNERT JE OOK DAT BEER MIJ BELOOFDE DAT HIJ OP EEN DAG ZIJN ARMEN SPREID, IK DAN EEN AANLOOP NEEM EN MET MIJN LAATSTE KRACHT OP ZIJN RUG KLIM?'
ELF ZUCHT.
ZE HOUDT HAAR MOND OP SLOT EN ZEGT:
'JA...DAT HERINNER IK MIJ...VERTEL VERDER.'
MUIS HEEFT RODE KOONTJE GEKREGEN EN STAMELT VERDER:
'NOU...BINNENKORT IS HET DAN EINDELIJK ZOVER!IK MOET NOG EEN ZAAKJE AFHANDELEN EN BEER IS ER INMIDDELS OOK KLAAR VOOR!'
BINNENKORT HOUDT HIJ ZIJN ARMEN WIJD EN MAG IK JOELEND MET LICHTE VOETEN OP ZIJN RUG SPRINGEN!'
MUIS TRILT VAN OPWINDING.
ZE IS OP DE WORTEL GAAN STAAN EN SPRINGT BLIJ OP EN NEER.
'DUS ALS JE OP BEER ZIJN RUG ZIT EN HIJ JE GOED VAST HOUDT, DAN GA JE VLIEGEN?'
ELF KIJKT WARM NAAR MUIS EN ZIET HOE MOOI ZE IS.
MUIS KNIPPERT MET HAAR LANGE WIMPERS EN LAAT EEN DIEPE ZUCHT UIT HAAR ROOD GEVERFDE MOND ONTSNAPPEN.
HAAR OGEN GLOEIEN.
IN HAAR BUIK GLOEIT EEN WARM LIEFDESKOOLTJE.
MUIS KIJKT VERLEGEN ELF AAN EN FLUISTERT:
'JA...IK VLIEG ALS BEER ME STEVIG VAST HOUDT'
DAN BEGRIJPT ELF WAAROM ZE ZO LANG HEEFT KUNNEN WACHTEN.
ZE SLAAT EEN ARM OM MUIS HEEN, DRUKT HAAR TEGEN ZICH AAN EN ZEGT:
'GA JIJ STRAKS MAAR HEERLIJK VLIEGEN!
DAT GUN IK JE VAN HARTE EN BEER OOK!'
DE OUDE BOOM KREUNT VAN AL HET AANDOENLIJKE.
DE LUCHT WORDT HELDER BLAUW.
DE VOGELS ZINGEN UIT VOLLE BORST.
HET BOS RITSELT LICHTVOETIG.
DE WIND HOUDT DE WACHT.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 15 keer bekeken
-
TROOST PROZA DOOS
30 november 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken
-
ELF, MUIS EN DE STER
25 oktober 2011ELF SLENTERDE LANGS HET STRAND.
HAAR SCHOUDERS HINGEN OMLAAG EN HADDEN HAAR VLEUGELTJES ZICH UIT DE VLIEGSTAND VERHEVEN.
DE LUCHT WAS HELDER EN BLAUW, DE ZEE KABBELEND EN WAAIDE ER EEN KOELE STEVIGE WIND.
IN DE VERTE KWAM MUIS AAN HUPPELEN.
ER ONTSNAPTEN AF EN TOE BLIJDE PIEP GELUIDJES UIT ZIJN KEEL.
AL SPOEDIG KREEG MUIS ELF IN HET VIZIER.
HIJ KEEK NAAR HAAR CONTOUREN EN ZAG IETS WAT NIET KLOPTE.
'WAT IS ER MET ELF AAN DE HAND?', MOMPELDE MUIS.
WAAR ZIJN DE WAPPERENDE VLEUGELS, WAAR IS HET BLIJDE GEZANG?
MUIS STOOF SNEL OP ELF AF.
MET EEN HIJGEND BUITEN ADEM TONGETJE STOND MUIS VLAKBIJ ELF.
MUIS PAKTE HAAR HAND STEVIG VAST EN VROEG:
' WAT IS ER MET JOU GEBEURD LIEVE ELF?
JE ZIET ER ZO VERMORZELD UIT...WAAR IS JE GLANS? '
ELF HOUDT DE HAND VAN MUIS GOED VAST, KNIPPERT EENS STEVIG MET HAAR OGEN,SCHRAAPT EEN FLINKE BROK IN HAAR KEEL WEG EN WIJST LANGZAAM NAAR DE STER DIE BOVEN IN DE HEMEL SCHITTERT .
DAN PROEST ZE:
'AL JAREN VLIEGT MIJN HART NAAR DE LIEVE STER.
BIJ GELUK VLIEG IK ER ZELFS NAAR TOE.
DAN BEN IK GELUKKIG EN BONKT MIJN HART VOL LEVEN.
DE STER IS MIJN ALLES.
WE PRATEN, WE LACHEN,WE MAKEN PLANNEN EN DUIKELEN IN EEN ALTIJD VERRUKKELIJK LIEFDESSPEL.
...EN DAN....NA EEN PAAR UUR OF EEN PAAR DAGEN, IS MIJN GELUK BLIJKBAAR OP EN WERPT DE STER MIJ WEER LIEFLIJK OP HET STRAND.'
ER GLIJDEN DRUPPELS OVER DE WANGEN VAN ELF.
ZE ZUCHT DIEP EN VERVOLGT:
'EN NU...NA AL DIE JAREN OP EN NEER VLIEGEN , BEN IK WAT MOE.
MIJN VLEUGELS HAPEREN SOMS.'
MUIS HEEFT HET VERHAAL VAN ELF MET OPEN MOND AANGEHOORD.
ER ONTSTAAT EEN BEHOORLIJKE DENK RIMPEL OP ZIJN VOORHOOFDJE.
DAN GRAAIT HIJ , MET EEN GLIMLACH OP ZIJN SNUITJE , IN ZIJN RUGZAKJE EN REIKT EVEN LATER EEN FLESJE MET EEN ROZE DRANKJE AAN ELF.
'HIER KRIJG JE WEER NIEUWE KRACHT VAN!' FLUISTERT MUIS IN HET OOR VAN ELF.
EVEN LATER KLOKT ELF ,MET EEN PAAR GROTE SLOKKEN, HET ROZE GOEDJE NAAR BINNEN.
BINNEN DE KORTSTE KEREN FONKELEN DE OGEN VAN ELF WEER ENIGSZINS EN BEGINNEN DE VLEUGELTJES OP HAAR RUG OOK ENIGE LEVENDIGE SPUTTERGELUIDJES TE MAKEN.
ELF KIJKT VOL VERLANGEN NAAR BOVEN.
DE STER BLINKT TERUG.
ELF LACHT.
MUIS GLUNDERT.
HET STRAND ZINDERT.
MUIS VOUWT ZIJN HANDEN ALS EEN STEVIGE SCHOMMEL IN ELKAAR EN VRAAGT:
'ZAL IK JE EEN DUWTJE NAAR DE STER GEVEN?'
DAT LAAT ELF ZICH GEEN TWEEDE KEER ZEGGEN.
ZE OMHELST MUIS INNIG, ZET HAAR VOETJES IN ZIJN HANDEN, STAAT RECHTOP EN JOELT:
'DUW ME MAAR OMHOOG LIEVE MUIS! MIJN VLEUGELS ZIJN ER KLAAR VOOR!'
MUIS DUWT ELF MET ALLE MACHT NAAR BOVEN.
DE VLEUGELS VAN ELF BEWEGEN ALS NOOIT VAN TE VOREN.
ZE VLIEGT EN VLIEGT EN VLIEGT HOOG BOVEN DE ZEE, HOOG BOVEN DE WOLKEN, HOOG BOVEN DE AARDE.
DE STER LACHT.
' IK KOM ER AAN LIEVE STER!'
' IK LAAT JE NOOIT MEER GAAN LIEVE ELF!'
NA EEN PAAR UUR ZAT ELF VEILIG EN WEL OP DE STER.
STER GLUNDERT.
ELF GLUNDERT.
DE WOLKEN LACHEN.
DE ZEE BULDERT.
DE MAAN BLOOST.
MUIS SPRINGT OP EN NEER.
HIJ ZWAAIT NAAR DE STER EN DE ELF.
ZE ZWAAIEN TERUG.
ZE ZIJN THUIS...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 43 keer bekeken
-
HET BIBBERENDE KIPPETJE EN DE WIJZE OUDE BOOM
15 oktober 2011HET BIBBERENDE KIPJE EN DE WIJZE BOOM.
'BIBBER...BIBBER...BIBBER! WAT HEB IK HET TOCH VRESELIJK KOUD!, RIEP HET KALE KOUDE KIPJE TOEN ZE, MET ENIGSZINS PARMANTIGE STAPJES DOOR HET NOGAL DONKERE BOS HEEN WANDELDE.
IN HET BOS STOND EEN DIKKE OUDE ,WIT UITGESLAGEN , BEMOSTE , REUZEN BOOM .
OP DE BAST VAN DE BOOM ZATEN HER EN DER ELVENBANKJES VERSPREID.
ER HING EEN VOLWAARDIGE WOLLIGE DIKKE WINTERJAS AAN EEN VAN ZIJN LAAG HANGENDE TAKKEN .
TOEN HET VERKLEUMDE KIPJE VOORBIJ KWAM, KNIPPERDE DE BOOM EEN PAAR KEER FLINK MET ZIJN MOEDE LIEVE OGEN, KEEK NOG EENS GOED NAAR HET TRILLENDE KIPJE, WIERP EEN VERHEUGDE BLIK OP DE JAS AAN ZIJN TAK EN RIEP:
'HIER....VOOR JOU!'
HET KIPJE KEEK VERBAASD IN DE RONDTE EN ZOCHT, MET ENIGE FONKELINGEN IN HAAR CHARMANTE KRAALOOGJES, WAAR DE STEM NU WEL NIET VANDAAN KWAM.
TOEN ZAG ZE DE OUDE WIJZE DIKKE BOOM .
ZE FRONSTE HAAR VOORHOOFD , SPERDE HAAR SNAVELTJE HAPEREND OPEN EN VROEG:
'WAS U HET DIE IETS NAAR MIJ RIEP EERWAARDE BOOM?'
DE BOOM KUCHTE,WERD IETWAT VERLEGEN EN ZEI:
'JA...DAT KLOPT. IK WAS DIEGENE DIE TOT U SPRAK.'
HET KIPJE SCHARRELDE VERLEGEN LANGZAAM RICHTING DE BOOM.
HAAR LIJFJE TRILDE.
HAAR TANDEN KLAPPERDEN.
TOEN DE KIP DICHTBIJ DE BOOM WAS GEARRIVEERD PROESTTE DE BOOM IN SNIKKEN UIT.
VOL VAN MEDEDOGEN STAMELDE HIJ:
'IK KAN HET NIET LANGER AAN ZIEN!
DAT RILLENDE LIJFJE VAN U...DAAR ZIT AL HET WERELD LEED IN VERSTOPT!'
HET KIPJE KEEK INTENS GESCHROKKEN VLUCHTIG LANGS HAAR TRILLENDE LIJFJE EN DACHT, IK ZIE EEN HEEL ANDER SOORT LEED IN MIJN LIJFJE.
IETS VAN EEN TOTAAL ANDERE ORDE.
IETS MET SCHEUREN EN WAT GROTE BARSTEN.
ZE VERZAMELDE NIEUWE MOED EN FLUISTERDE TERUG:
'AL HET WERELD LEED???'
DE BOOM KUCHTE WEDEROM, STOPTE MET SNIKKEN EN ZEI:
'BIJ WIJZE VAN SPREKEN DAN.'
'AAAHHHH...!', RIEP HET KIPJE NOGAL OPGELUCHT.
INMIDDELS WAS HAAR OOG GEVALLEN OP DE WARME WINTERJAS DIE VLAK VOOR HAAR AAN DE TAK HING.
ZE LIET PARDOES HAAR TONGETJE UIT HAAR BEKJE VALLEN EN ONTSTOND ER EEN ONSCHULDIG GLIMMEND STROOMPJE KWIJL LANGS HAAR KINNETJE.
WAT EEN VERRUKKELIJK JASJE IS DAT! , DACHT ZE VERLEKKERD.
DE OUDE WIJZE BOOM BEGON HEVIG TE GLIMLACHEN EN BRULDE OP UITERST VRIENDELIJKE TOON:
'WERP JE ALSJEBLIEFT IN HET WARME JASJE EN DRAAG HAAR TOT ZE AAN DE ALLERLAATSTE DRAAD VERSLETEN IS!'
NOU....DAT LIET HET RILLENDE KIPJE ZICH GEEN TWEEDE KEER ZEGGEN!
ZE NAM EEN FLINKE AANLOOP, STOOF OP DE BOOM AF EN WIERP ZICH DOELGERICHT IN DE WARME BOLLE WINTERJAS.
MET EEN PLOF KWAM ZE OP DE ZACHTE BOSGROND TERECHT EN ROLDE MET JAS EN AL ALS EEN LICHTVOETIG BALLETJE KIRREND VERDER.
TOEN HET KIPJE WAS UITGEROLD EN OP HAAR RUG TERECHT KWAM, BLEEF ZE EEN TIJDJE HIJGEND LIGGEN. ZE KEEK VERWONDERD NAAR DE BLAUWE HEMEL DIE LIEFLIJK DOOR DE TROTSE KRUINEN VAN HET BOS TE AANSCHOUWEN WAS.
ZE VOELDE DE WARMTE VAN DE LIEVE WINTERJAS, WAANDE ZICH IN EEN ZEE VOL NACHTEGALEN, DRUKTE DE JAS NOG STEVIGER TEGEN ZICH AAN EN MERKTE DAT HET GEBIBBER VAN HAAR LIJFJE LANGZAAM OP HIELD TE BESTAAN.
TOEN KEEK ZE LANG NAAR DE OUDE BOOM EN ZAG HOE MOOI HIJ WAS.
ZE KEEK OOK NAAR DE LEGE KALE TAK DIE NU IETS VERDWAALD AAN DE BOOM HING.
DAAR KAN IK EEN SCHOMMEL AAN MAKEN, GLUNDERDE HET BIJ KIPJE VAN BINNEN.
ZE STOND HOOFDSCHUDDEND OP , LIEP IN EEN WARM DRAFJE WEG EN KWAM EVEN LATER, MET EEN SCHOMMEL ONDER HAAR ARM ,TERUG NAAR DE BOOM TOE RENNEN, WIERP DE TOUWEN OM DE STERKE KALE TAK EN ZWIERDE WELDRA LUID ZINGEND OP DE SCHOMMEL HEEN EN WEER.
DE BOOM NEURIEDE MEE.
HET BOS DEED HETZELFDE.
DE BLAUWE LUCHT ZAG DAT HET GOED WAS.
DE MAAN GLUNDERDE .
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken
-
EEN BLIK OP HET BEDTEKENSPEKTAKEL
22 september 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 43 keer bekeken
-
BEDTEKEN RECLAMEZUIL VOOR MIJN AANKOMENDE EXPOSITIE WAARIN 350 BEDTEKENINGEN EN DE ONTHULLING VAN HET BOZE MASKER CENTRAAL STAAN
19 september 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 55 keer bekeken
-
DE TROTS
19 september 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 43 keer bekeken
-
ALREEDS MEER DAN 2000 BEDTEKENINGEN OP FEESTBOEK TOEGEVOEGD
25 augustus 2011ZIE LINK:
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 53 keer bekeken
-
KREKEL, EEKHOORN EN HET HARTVERRADERS EILAND
31 juli 2011EEKHOORN EN KREKEL LIEPEN OP HET STRAND.
HET WAS EEN GURE DAG.
DE WIND SNEE IN HUN TERE LIJFJES EN LOEIDE ER BEHOORLIJK WAT LAWAAI IN HUN OREN.
TOEN KREKEL BEGON TE KLAPPERTANDEN VOND ZE HET WELLETJES.
ZE SPRONG OMHOOG EN VERSCHANSTE ZICH IN DE WARME VACHT OP HET HOOFD VAN EEKHOORN.
NA EEN TIJDJE RIEP EEKHOORN:
'EN...ZIT JE LEKKER?'
KREKEL GLUNDERDE VAN BINNEN.
ZE VOELDE ZICH OPPERBEST.
'JA LIEVE EEKHOORN, IK ZIT HIER ALS EEN WARE PRINSES...WARM, HOOG EN DROOG EN UITZICHTEN TOT AAN DE VERRE VERRE HORIZON!'
EEKHOORN GRINNIKTE EN STAPTE MOEDIG VERDER.
DE WIND WAS INMIDDELS GAAN LIGGEN.
DE ZON BRAK DOOR, WAARDOOR DE ALSMAAR DEINENDE ZEE VAN ZILVER LEEK.
EEKHOORN STOND STIL EN AANSCHOUWDE DIT WONDER.
KREKEL SPRONG OP EN NEER EN LIET EEN VERSCHEIDENHEID AAN OHHHSSS EN AHHHSSS UIT HAAR KEEL ONTSNAPPEN.
HUN HARTEN BONKTEN VAN OPWINDING.
NA EEN POOSJE DOEMDE ER ECHTER EEN SILHOUET VAN EEN GRIJS GROMMEND NAARGEESTIG EILAND OP.
BOVEN HET EILAND HINGEN DONKERE WOLKEN.
DE WOLKEN WAREN NIET VAN PLAN OM TE VERTREKKEN.
KREKEL VERSTOPTE ZICH VANZELF DIEPER IN DE VACHT VAN EEKHOORN, WEES MET EEN TRILLENDE HAND NAAR HET EILAND, ZETTE ZICH SCHRAP EN STAMELDE:
'WAT IS DAT VOOR EEN ENG EILAND?'
EEKHOORN STOND STOKSTIJF STIL, SCHRAAPTE HAAR KEEL, VERMANDE ZICH ONHERROEPELIJK, KEEK SCHICHTIG OM ZICH HEEN EN FLUISTERDE:
'DAT IS HET HARTVERRADERS EILAND'.
DE MOND VAN KREKEL VIEL OPEN EN BONSDE HAAR HART HEVIG IN HAAR KEEL.
ZE MAAKTE ZICH GROTER, GING OP HAAR TENEN STAAN, TUURDE ERNSTIG NAAR HET DONKERE EILAND EN FLUISTERDE GESCHROKKEN:
'HET HARTVERRADERSEILAND?'
'JA,' VERVOLGDE EEKHOORN OP UITERST SERIEUZE DOCH FLUISTERENDE TOON: ' OP HET EILAND WONEN ALLEMAAL WEZENS DIE HUN HART HEBBEN VERRADEN.
ZE BEREDENEREN ALLES KAPOT .
KLAGEN , ZONDER BLIKKEN OF BLOZEN, JE DE OREN VAN HET HOOFD EN HEBBEN HET HEVIGE WARME ECHO GEROEP IN HUN HART VOLLEDIG UIT HET OOG VERLOREN . MEN BOTST , KERMT EN SCHUURT ZICH DOOR HET LEVEN. ENIGE VORMEN VAN LICHTVOETIGHEID ZIJN BIJ DE HARTVERRADERS VOORGOED VERDWENEN'
KREKEL WERPT EEN VERSCHEIDENHEID AAN ERNSTIG GESCHROKKEN GILLETJES UIT HAAR MOND.
OOK EEKHOORN DOET FLINK HAAR BEST OM ZICHZELF VAN DE VELE ZUCHTEN UIT HAAR BUIK TE VERLOSSEN.
DAN ROEPT KREKEL:
'NU IS HET WELLETJES!
OMDRAAIEN EEKHOORN, JE MAG NU OMDRAAIEN!'
DAT LAAT EEKHOORN ZICH GEEN TWEEDE KEER ZEGGEN. EN DRAAIT OM.
'ZO GEZEGD ZO GEDAAN', MOMPELT EEKHOORN BLIJMOEDIG.
HET HARTVERRADERS EILAND IS SPOEDIG UIT HUN GEZICHTSVELD VERDWENEN.
IN PLAATS DAARVAN SCHIJNT DE MAAN ALS EEN GROTE BLIJDE LAMP AAN DE AVOND HEMEL.
EEN TROEP ZWALUWEN SCHEERT LICHT GIEREND OVER DE DEINENDE ZEE.
AAN DE VOET VAN EEN ZWIJGENDE DUIN LEGT EEKHOORN HAAR MOE GEWORDEN LIJFJE NEER.
BINNEN DE KORTSTE KEREN VALT ZE IN EEN DIEPE SLAAP.
KREKEL VERSTOPT ZICH GRONDIG IN DE VACHT VAN EEKHOORN EN DOET WELDRA HETZELFDE.
ZE DROOMT SPOEDIG VAN HETGENE HAAR HART HET MEESTE BEGEERT.
DE MAAN GLIMLACHT EN HOUDT TROUW DE WACHT
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 45 keer bekeken
-
HOERA, HET SKETCHBOOK PROJECT, *SNATCHES OF MY MIND* IS GEDIGITALISEERD
26 juli 2011http://www.arthousecoop.com/library/4668
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 48 keer bekeken
-
VREEMDIER
15 juni 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 68 keer bekeken
-
OPENING GALERIE GALHANT GRONINGEN
8 juni 2011Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 51 keer bekeken
-
LIESJE EN UIL
6 juni 2011Er was eens een mooi lief onschuldig roze vogeltje.
Het vogeltje heette Liesje en vloog haar leven lang vrolijk in de rondte.
De ene keer fladderde ze dicht bij de aarde en de andere keer fladderde ze hoog in de lucht, bezong de sterren en liet zich zweven op de thermiek van de speelse wind.
Onderweg keek Liesje haar ogen uit naar al het schoons wat er aan haar voorbij ging.
Op een dag gebeurde er iets vreemds.
Iets wat de boel behoorlijk op z'n kop zette.
Ze vloog hoog in de blauwe lucht en wilde net haar vleugels verder uitspreiden, toen er een erg fel brandend gevoel in haar ogen losbrak.
'Au' dacht Liesje geschrokken.
Ze probeerde de pijn weg te knipperen, maar het lukte niet.
De pijn bleef en werd erger.
Ongerust vloog ze naar beneden en landde op een dikke tak boven een helder meertje.
Met omlaag hangende vleugeltjes zat ze op de tak en sloot haar zieke oogjes.
Hoe moet het nu verder, dacht Liesje droef.
Zonder mijn mooie grote ogen kan ik toch helemaal niet voortbestaan?
Er stroomden traantjes over haar roze wangetjes.
Het idee dat ze al het schoons niet meer kon aanschouwen was onaanvaardbaar.
Het vogeltje ging op haar rugje liggen, wierp haar pootjes in de lucht, spreidde haar vleugeltjes en riep:
' Help!'
Spoedig arriveerde een hulptroepje.
Het was uil.
Een witte wijze lieve nogal grote uil.
Na een ernstig overleg tussen beiden zei uil:
'Je oogjes zijn behoorlijk overspannen door al het veelvuldige kijken. Ze hebben rust nodig.'
Liesje knipperde veelvuldig en begon diep te piekeren over hoe het nu verder moest.
Ze bewoog haar snaveltje heen en weer en hapte naar adem.
Uil had ernstig met haar te doen.
'Je kunt het kijken het beste beter over de dag uitspreiden en je ogen aan de dokter laten zien.'
Liesje zuchtte en onthield alles wat uil had gezegd.
De volgende weken was het zieke vogeltje druk in de weer met oogklinieken,doktoren en apothekers.
Alle drie had men zorg voor de overspannen oogjes van Liesje.
De een concludeerde dit...de ander zei dat...en die bedacht weer dit...
Na een maand of twee ontmoetten uil en Liesje elkaar weer op de dikke sterke veilige tak.
'En...' riep uil, 'Hoe is het nu met je prachtoogjes?'
Liesje knipperde een paar keer flink en wees naar een grote roze doos die naast haar stond.
Ze schraapte haar keeltje en stamelde:
' Kijk ...hier zit alles in wat mijn ogen troost.'
Ze opende de deksel en haalde een simpele bril uit de doos.
'Met deze bril kan ik in het vervolg tekenen en schrijven.'
Liesje zette de bril op en keek verlegen naar uil.
Uil glimlachte en zei:
'Dat is een mooie ogentroost!'
Het vogeltje knikte en pakte vervolgens een flesje uit de doos.
Ze hield het flesje in de lucht en schudde het heen en weer.
'Hier zitten mijn kunsttraantjes in. Daar badder ik in het vervolg mijn oogjes mee...'
Uil keek naar het flesje en daarna naar de grote mooie ogen van Liesje en dacht:
Ja....haar prachtogen verdienen voor altijd verzachtende badpartijtjes.
Liesje zuchtte.
Ze graaide nog een keer in de doos , haalde er een bijzondere bril uit en zette deze hevig blozend op.
'Met dit exemplaar kan ik al het schone in de verte aanschouwen!'
Uil keek verrast .
' Deze past precies bij je mooie hoofdje!'
Liesje glunderde, kroop iets dichterbij uil en fluisterde:
' Nu moet ik proberen alles op het juiste moment te gebruiken en de doos voor altijd met me mee sleuren.'
' O...dat lukt jou wel !' , zei lieve uil.
Ze legde alle spulletjes weer terug, maakte een paar sprongetjes, ging toen voldaan op haar rugje liggen, hapte naar adem en zei:
'Het leven is weer rustig.
Het schone is weer van mij.'
Ze sloot haar oogjes en viel , vlak naast uil, in een lange warme middagdut.
Uil deed hetzelfde.
De tak bromde onhoorbaar van al het geluk...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 47 keer bekeken
-
OLIFANT,PRINSES,PAARSDRAAKJE EN BLAUWE HOND BOVEN DE TSUNAMI
17 maart 2011Olifant wandelde vol nieuwe moed in het nogal rumoerige oerwoud.
Na een poosje doorsjokken ontstonden er druppels op zijn voorhoofd en werden zijn voeten wel erg zwaar.
Olifant verlangde naar een lange pauze.
Aan de rand van de meanderende rivier stond een grote wijde dicht begroeide boom.
Toen olifant onder de boom een oase aan schaduw ontdekte ontstond er vanzelf water in zijn mond.
‘Daar zal ik me neer vleien ,’dacht olifant blij verrast en weldra wierp hij zich met een enorme zucht en een nogal doffe plof, in de overweldigende koelte van de schaduw.
Spoedig viel hij uitgeput in een diepe slaap.
Even later liepen prinses en paarsdraakje hand in hand niet ver van de schaduw boom.
Prinses zag al gauw olifant op zijn rug liggen en liet zonder aarzeling een kleine verbazing uit haar mond vallen.
'Kijk nou toch paarsdraakje...! Daar ligt warempel een grote bolle lieve olifant op zijn rug te slapen!’
Ze zette haar kroontje rechter op haar dikke rode haardos, rukte zich terstond los van paarsdraakje en klom op de buik van de licht snurkende olifant.
Paarsdraakje werd echter spierwit en riep:
'Kom hier Prinses, straks wordt olifant boos en slurpt je met huid en haar op!'
Maar de Prinses sloot haar oren en wilde niets van de angst van paarsdraakje weten.
Ze was inmiddels op de buik van olifant gaan zitten en keek vol liefde naar het hoofd van het slapende dier.
Wat heeft hij lieve ogen; Wat heeft hij een lieve snuit...,zoemde in haar gedachten.
Diep in haar keel woelde een warme storm los.
De keel hield het niet meer.
Er ontsnapten woorden uit haar mond.
De woorden zongen:
'Wat heeft hij een lieve ogen,
wat heeft hij een lieve snuit!'
Paarsdraakje was inmiddels een stukje van zijn angst verlost en kroop met nog wel enigszins klamme voeten op de buik van de olifant.
Hij begon mee te neurieën met Prinses .
Na een tijdje werd het olifant blijkbaar te gortig.
Hij knipperde met zn ogen, hief zijn hoofd ietwat schuin omhoog en zag Prinses en paarsdraakje op zijn buik zitten.
'Wat een aangename verrassing ,' stamelde olifant met een warme slaapstem.
Hij schraapte zijn keel en riep:
' Zitten jullie lekker?'
Prinses en paarsdraakje bloosden lichtelijk.
Verderop begon de rivier te kolken.
Het kolken werd erger en werd het kolken rommelen.
Het rommelen werd steeds erger en werd het rommelen kabaal.
Het kabaal werd lawaai.
De rivier maakte nu toch wel een behoorlijk lawaai.
Het lawaai was zo erg dat olifant argwaan kreeg.
' Er is iets niet pluis jongens!', riep olifant.
Ook Prinses en paarse draak zaten met gespitste oren naar het inmiddels oorverdovende lawaai in de rivier te luisteren.
Toen sprong Prinses omhoog en riep:
'De rivier is gek geworden! We moeten onmiddelijk hoog gaan schuilen!'
Prinses en draak sprongen van olifant.
Olifant draaide zich om en stond in een klap op zijn vier stevige poten.
'Klim op mijn rug! De rivier gaat braken!' , schreeuwde olifant.
Dat lieten ze zich geen tweede keer zeggen.
Toen ze goed en wel op zijn rug zaten riep olifant:
' Hou je vast!
Ik ga rennen!
Ik ga heel hard rennen!'
Het water was al buiten de oevers.
Enorme golven overspoelden niets ontziend over het land.
Zo kwaad hadden ze de rivier nog nimmer gezien.
Olifant rende voor zijn leven.
Toen ...op een bepaald punt....werd het de Prinses allemaal te veel .
De bulderende rivier was een enorme reusachtige kwaadaardige vloedgolf geworden en vermoordde alles wat hij tegenkwam.
Ze trok zo snel als ze kon een goud toverstafje uit haar dikke rode haardos, zwaaide er wild mee door de lucht, schreeuwde een paar ingewikkelde toverspreuken en keek daarna gespannen naar de rug van olifant.
Binnen een mum van tijd groeiden er enorme vleugels aan de zijkant van zijn rug.
' Je kunt vliegen olifant!' Je kunt vliegen!' riep Prinses geheel overtuigd.
Olifant wist niet wat hem overkwam.
Maar er was geen tijd om na te denken.
Weldra klapwiekte hij een paar maal met zijn nieuwe vederachtige uitwendige ledematen en kreeg, flexibel als hij was, de smaak snel te pakken.
Hij voelde de kracht van de vleugels en binnen de kortste keren raakten zijn voeten de grond niet meer.
' Je moet hoger en hoger!' schreeuwde de Prinses als een volleerd acrobaat.
Zo gezegd zo gedaan.
Verderop in de top van een andere hoge boom zwiepte iets blauws.
Het blauws riep ernstig om hulp.
Prinses hoorde het geroep en wees , toen ze de plek des onheils ontdekte, naar het blauwe wezen wat zich hoog in een top van een boom vast klamde.
Olifant veranderde van koers en vloog richting het hulp geroep.
Het blauwe geval was een blauwe hond.
Blauwe hond blafte van plezier toen hij olifant en zijn passagiers in de smiezen kreeg.
Toen olifant dichtbij genoeg was zwiepte blauwe hond flink met de top van de boom en wierp zichzelf gillend op de rug van olifant.
Prinses en paarsdraak vingen hem op.
Olifant vloog na dit wonderbaarlijke opvangspectakel hoger en hoger.
Hij vloog verder en verder van de moordzuchtige rivier.
Hij was van plan om lang weg te blijven .
Prinses, paarsdraak en blauwe hond waren het volkomen met olifant eens.
En olifant vloog verder en verder weg.
Ondertussen toverde de iets gekalmeerde prinses een volle picknickmand te voorschijn.
Al gauw werden broodjes gesmeerd.
Een fles ontkurkt.
Schielijk ontstonden er weer verlegen ietwat omhoogstaande krullen rondom alle monden.
Maar de woorden bleven lang opgesloten.
De woorden bleven lang uit het zicht...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 99 keer bekeken
-
DE MOT
16 februari 2011Vandaag zwierde ik weer eens parmantig in mijn strakke zwarte wollen rok met franjers naar de buitenwereld toe.
Het is een heerlijke rok en hoop ik lang van dit super lekkere elegante geval te mogen genieten.
Alleen ontdekte ik laatst een piepklein gaatje in de rok.
Het is een prachtig mooi rond gaatje kleiner dan een speldenknop.
Na grondige inspectie constateerde ik dat het gaatje afkomstig moest zijn van een verdwaald hongerig motje .
Het slimme beestje moet de rok op één of andere wijze hebben ontdekt, zich daarna geen moment hebben bedacht en gretig zijn hongerige buikje met hapjes wol hebben verwend.
Of hapt hij er nu in één keer zo'n mooi rond hapgaatje uit?
Het motje moet wel een erg slim diertje zijn, want nimmer betrap ik hem erop dat hij in mijn leefruimte fladdert of ergens schielijk in zijn camouflage kleuren rond kruipt.
Bij uitzondering vind ik wel eens een verbleekt uitgedroogd uitgemergeld karkassen lijkje in een vensterbank liggen als ik toevallig het stof weg blaas.
Verder kom ik het beestje nergens tegen.
Hij zal toch niet in mijn klerenkast wonen of zich gewiekst verschuilen onder mijn uiteengestrekte bed?
Misschien huist hij wel in een verstopte schoen ver achterin de kast.
Een schoen waarvan ik het bestaan niet meer weet.
Gelukkig draag ik s'winters altijd dikke warme zwarte gladde glimmende panties.
Mijn lange benen varen er wel bij en zal het gaatje in mijn rok, mits ze zo klein blijft, nooit opvallen.
Stel je voor!
Het is echt niet de bedoeling dat dit piepkleine motten gaatje openbaar wordt.
De mensen zouden daar allerlei vreemde bedoelingen achter kunnen gaan zoeken en dan nog meer achter mijn rug hun eigen bekrompen interpretaties aan elkaar kunnen doorfluisteren.
Dan zouden mijn rok en het gaatje geheid een eigen leven gaan leiden.
Nou ..., als er iets verwarrends is, is dat het wel!
Via de roddelgolven van her naar der zou mijn garderobe langzaam uit elkaar vallen.
Net als ik zelf ook wel eens doe, maar dan wel achter gesloten deuren.
Trouwens, over gesloten deuren gesproken...
In de kast waar mijn rok ligt of hangt, ligt ook een geimpregneerd anti motten plankje onder een stapel hemdjes.
Blijkbaar is het motje er immuun voor geworden.
Misschien ligt de schuld ervan wel bij de deuren van de kast.
Die laat ik namelijk uit gemak bij tijd en wijlen allemaal open staan.
Want voor wie zou ik de deuren dicht moeten doen?
Voor een motje die ik nimmer zie?
Ook komen hier geen zure opruimtantes de boel inspecteren om mij er op te betrappen of ik nu wel mijn kastdeuren open of juist dicht doe.
Trouwens, al zou ik wel zure tantes hebben, dan vraag ik mij wel af of mensen elkaar uberhaupt op dit soort onbenulligheden kunnen wijzen.
Voor een mot maakt het toch niks uit.
Die doet net of zijn neus bloed bij aantreffing van dichte deuren.
Hij kruipt toch wel ,met een knorrend maagje plus ineen geklapte vleugels en diepe inademing voor nog meer vermagering, gewoon door een verscholen kier van de kast.
Op naar het eten ! , denkt hij dan gniffelend.
Zo slim zijn ze wel!
De mot blijkt kieskeurig want hij houdt blijkbaar alleen maar van wol als maaltijd; In mijn andere kleren van katoen of andersoortige stof is nochthans geen enkel mottengaatje te ontdekken.
Ik kan natuurlijk ook sociaal en slim gaan doen en een oud bolletje wol pontificaal zichtbaar tussen mijn op elkaar gestapelde kleren leggen.
Als er dan per ongeluk nog een keer een verdwaald motje mijn kast binnen vliegt dan weet hij meteen waar hij aan toe is.
Ja...laat ik dat maar doen!
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 129 keer bekeken
-
MOEDER EN KIND
17 januari 2011
Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 175 keer bekeken
-
ONSCHULDIG PLUISBEEST
16 januari 2011
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 128 keer bekeken
-
OLIFANT, MUUR EN MUIS
11 januari 2011Er was eens een olifant met een grote roze kroon op haar hoofd.
Op een dag stond zij voor een dikke hoge zwarte stenen muur.
De muur grijnsde naar Olifant.
'Ik blijf hier voor altijd staan!', riep de muur in ernstige toon .
Olifant fronste diep.
Na een paar langdurige zuchten en een uitvoerige inspectie van de muur, ontdekte Olifant dat er tot haar schrik, geen enkele opening in de muur bestond.
Ze schraapte behoedzaam woorden bij elkaar en galmde:
'Waarom heb je geen opening of brede kier waar ik eventueel door heen kan gaan?
Waarom ben je dicht?'
De muur gaapte.
Op zulke vragen was hij allang voorbereid.
Na een paar flinke uitgerekte gapen bromde de muur:
'Ik wilde anders zijn!'
Olifant kon haar oren niet geloven.
'Anders zijn?' riep ze verontwaardigd.
'Als er iets anders is, dan zijn het de openingen in muren wel!'
De muur schrok.
Zo had hij het nimmer bekeken.
Olifant vervolgde:
'Door openingen, brede kieren, poorten ,deuren of gaten , kun je heen kruipen of klauteren , om , bij geluk, vervolgens in een geheel andere wereld terecht te komen.'
Olifant leunde met haar volumineuze lijf tegen de muur.
Als ik iets harder druk , bedacht ze stiekem, valt er misschien vanzelf wel een gat in de muur.
Na deze blijde gedachten leunde ze met volle kracht .
Ze kreunde er zelfs bijna onhoorbaar bij.
De muur gaf echter , ook na deze poging , geen enkele krimp.
Even later kwam er, in een vrolijk lichtvoetig galop ,een Muis langs.
Zodra zij Olifant in het vizier kreeg stopte de nieuwsgierige Muis en bekeek op zekere afstand de duw poging van het grote grijze dier.
Na een poosje zwijgzaam gadeslaan riep Muis in volle ernst:
'Dat lukt je nooit Olifant! De muur blijft voor altijd stokstijf staan!
Je kunt beter op mijn schouders gaan zitten, dan geef ik je wel het juiste zetje...'
Olifant bedacht zich geen seconde.
Ze rukte zich los van de muur, nam een korte aanloop en sprong met een hoge korte gil , op de ferme schouders van Muis.
Als een volleerd acrobaat liep Muis richting de muur.
Ze zoog haar longen vol en wierp Olifant ,via een weloverwogen worp , op de muur.
Olifant zette zich schrap, herstelde haar motoriek en stond weldra pontificaal op de muur.
Muis was echter door het hele gebeuren ietwat duizelig geworden , was pardoes gevallen en lag spartelend op de grond.
Snel vermande ze zich en stond als de wiede weer op haar trillende pootjes.
Muis keek schielijk omhoog.
Ze zag dat olifant als een bewegingloos standbeeld op de muur stond.
'Hoe is het daar?', riep Muis onschuldig naar boven.
Met een oog gluurde Olifant voorzichtig naar beneden.
Ze zag Muis als een stipje zitten.
Daarna hief ze moedig haar slurf hoog in de lucht en tetterde drie keer.
'Hoe is het daar?', riep Muis nogmaals.
Olifant riep schor:
'Hoog Muis, het is hier erg hoog!'
In de tonatie van Olifant haar stem was angst te bespeuren.
Muis bedacht zich geen moment, ging op haar achter pootjes staan, spreidde haar armpjes en riep;
'Spring maar weer in mijn armen, dan vang ik je op!'
Dat liet Olifant zich geen tweede keer zeggen en wierp zich ,zorgvuldig uitgekiend, in de armen van Muis....
De muur zuchtte.
De vogels in het bos stopten hun vrolijke gezang.
De zon zweeg.
De heuvels ook.
Het bos kraakte.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 114 keer bekeken
-
FEESTFLES
27 november 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 121 keer bekeken
-
DRAAK EN DE SCHOONHEID VAN OLIFANT
11 november 2010
Draak was niet zo maar een draak!"Draak en Olifant"
Nee, Draak was roze van kleur en als zij spoog dan spoog ze witte vlinders in plaats van vuur.
Dat ze uiterst lief en verdraagzaam was, was een andere eigenschap van het roze dier.
Draak was dus een zeer bijzondere draak .
Olifant bezat eveneens zulk soort eigenschappen, alleen was zij niet roze.
Wel had Olifant een rode- haren- pluizebol op haar hoofd die bij elkaar gebonden was met een glimmende gouden strik.
Ondanks deze bijzondere eigenschappen waste Olifant veel.
Niet alleen zichzelf, ook haar kleren en beddegoed.
Iedere dag ging ze de nimmer- eindigende- strijd aan.
Ze sjokte dan vol nieuwe levensmoed met een bundel kleren en een welriekend stukje zeep naar de kronkelende altijd fluisterende rivierbedding en deed ze wat ze moest doen:
Wassen.
Op een dag had Draak ook zin in de rivier.
Ze wilde er in plonzen en met de vissen spelen.
Bij de rivier aangekomen zag Draak hoe Olifant aan de oever van de rivier op nogal heftige wijze haar was bezigheden aan het uitvoeren was.
Haar voorpoten gingen boenend en stampend op en neer en was er door al het zepige-spetter-rumoer veel welriekend wit schuim tussen de kleren en het water ontstaan. Een enkele keer ontsnapte zo'n wit onschuldig schuimbergje en liet zich gewillig meevoeren met de stroom van de op en neer gaande rivier deining.
' Wat ben je aan het doen?' fronste Draak.
' O..., ik ben aan het wassen Draak,' mompelde Olifant hoorbaar doch ietwat ongeduldig terug.
Ze keek vriendelijk op van haar bezigheden en vervolgde:
‘Iedere dag is het weer zo ver.
Ik probeer de immense berg vuil voor te zijn!'
Draak schudde zachtjes haar hoofd en peinsde daarna diep.
Toen ze weer uit de gangen van haar gedachten krochten kwam, vroeg ze bezorgd:
' Waar komt al het vuil nou toch vandaan Olifant?'
Olifant stopte onmiddelijk met wassen, stond kreunend op, recht haar rug en wijst met haar voorpoten langzaam kriskrassend over het land, wijst vervolgens naar de akkers, de bossen en de donkere contouren van de rokende stad verderop.
Met grote ogen volgde Draak Olifants wijzende handen.
Draak wist niet dat het ergste nog moest komen.
Als Olifant is uitgewezen ontsnapt er een diepe lange welgemeende zucht uit haar keel.
Ze kijkt ernstig naar haar voorpoten, naar haar buik en benen en vervolgt:
'Maar het ergste vuil komt van ons zelf.'
Roze Draak schrikt en doet een stapje achteruit.
' Van ons zelf?' piept Draak.
' Ja...van ons zelf.....'
'Overal zitten gaatjes of gaten in ons waar erg veel vuil afstoot uit komt....en....last but not least, het ene gaatje is erger dan het andere gaatje.'
Draak kijkt bezorgd naar het lijf van Olifant, knippert met haar ogen, kijkt weer met enig licht afgrijzen naar haar eigen lijf, bedenkt zich dan geen moment, neemt een flinke aanloop en springt met een hoge sprong joelend in de rivier .
Onderweg ontsnappen er tientallen witte vlinders uit haar mond.
De meesten vliegen hoog in de lucht.
Enkele zitten weldra op de oren van olifant.
Olifant zwaait in slow motion een paar keer met haar hoofd.
Haar bijelkaar gebonden- rode- haar- pluis met gouden strik schudt vrolijk mee.
Als Draak in het midden van de rivier is aangekomen, draait ze zich om, kijkt naar de glinsterende oever rand en aanschouwt woordeloos de onmetelijke schoonheid van olifant .
Er kietelen een paar vissen aan haar tenen.
Ze merkt het niet.
Aan de oever rommelt het eveneens.
Na een paar flinke was en boen momenten wordt het Olifant te veel.
Ze schudt de vlinders van haar oren, werpt de kleding en het stukje zeep in een paar struiken dichtbij de oever en gooit zichzelf met veel golfslag in de vrolijke rivier.
Weldra grijnst de dag hen stralend tegemoet en is van plan om niet meer te verdwijnen.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 144 keer bekeken
-
EEKHOORN,ZEEPAARDJE EN DE HORIZONNENVANGSTER
31 oktober 2010Voordat eekhoorn in een diepe dagslaap valt, had ze nog op haar laatste krachten een berg dekbedden uit de voorraadkast getrokken en deze zuchtend op het bed geworpen.
Er bibbert kou in de botten van eekhoorn.
Het bibbert zo erg dat ze vandaag niet uit bed durft.
In de loop van de middag klopt zeepaardje op de deur van de inmiddels afgepeigerde eekhoorn.
Na een wel erg lange ongerust klinkende stilte zoekt zeepaardje naarstig naar een kier in de deur.
Zorgvuldig zet ze haar snuitje voor de zeer nauwe opening en roept:
' Ik ben het eekhoorn!
Doe je de deur open?'
Zeepaardje legt vervolgens haar oor op de kier en hoort plots een verweg gekraak aan woorden.
' De sleutel ligt onder de omgevallen stronk,' schort eekhoorn moeizaam.
Na wat onderzoeks-gescharrel knarst weldra de deur open.
Zeepaardje fladdert geruisloos naar het bed van het zieke diertje.
Eekhoorn knippert een paar keer met haar ogen, schraapt haar keel flink en stamelt:
' Mijn botten zijn zo koud.
Ik blijf vandaag onder de wol.'
Zeepaardje knikt, werpt enkele observerende blikken in de rondte en zegt:
' Ik zal iets warms voor je maken.'
Een paar dagen later is er een stuk minder kou in de botten van eekhoorn te bespeuren.
Als voorzorgsmaatregel heeft ze een dikke lange jas aangetrokken en zwiept als vanouds op een van de hoogste takken in de boom.
'Wat ben je aan het doen?' , roept zeepaardje naar boven.
Eekhoorn houdt op met zwiepen, zwaait naar beneden en roept:
'Kom maar naar boven, dan laat ik het je zien!'
Zo gezegd, zo gedaan.
Zeepaardje fladdert behendig doch voorzichtig tussen alle takken en boomuitstulpsels naar boven.
Als ze vlak naast elkaar op een dikke stam zitten en hun blikken op de wijde horizon werpen wijst eekhoorn naar de beide uiteinden van het vergezicht en daarna naar de zwieptak boven hen.
'Als ik nu hard heen en weer zwiep, dan vang ik de meeste horizon', roept eekhoorn overtuigend.
Zeepaardje kijkt naar de horizon en naar de zwieptak, fronst haar wenkbrauwen en schraapt naarstig haar keel om weldra een discussie te beginnen.
Ze kijkt naar de gelukkige eekhoorn, kijkt nog een keer naar de horizon en besluit te zwijgen.
In plaats daarvan lacht zij breeduit en fluistert met een warme stem:
' Dus jij bent een horizon-nen-vang-ster lieve eekhoorn!
Je vangt de breedste horizonnen van ons allemaal! '
Eekhoorn glundert rode koontjes.
Zij had altijd al de beste horizonnenvangster willen worden en het was haar nog gelukt ook.
Aan het eind van de dag begint de horizon ernstig te gloeien.
Ze werpt duizenden kleuren oranje en rood de lucht in.
Eekhoorn zwiept bij dit aangezicht joelend heen en weer.
Zeepaardje krijgt het warm van binnen.
Al het leven om haar heen laat haar binnenste gloeien en is de kou in de botten van eekhoorn nagenoeg in geen velden of wegen meer te bekennen...Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 127 keer bekeken
-
MONDOEFENINGEN
14 juli 2010
ZIE:
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 252 keer bekeken
-
DETAIL DRIJFVROUW
4 juli 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 224 keer bekeken
-
'ODE AAN DE LIEFDE' KLAAR!
7 mei 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 250 keer bekeken
-
DE SCHORRE HOND
23 april 2010
DE SCHORRE HOND
Hond blaft in de ruimte.
Ze blaft en blaft en blaft...
Pas als de schorheid in haar keeltje woont stopt ze met blaffen.
Mijn keel heeft rust nodig, peinst ze en stopt pardoes haar snuit in een grote glazen pot met dikke doorzichtige honing.
De schorre blaf kalmeert.
Een andere hond komt langs.
Hij stopt bij het aanzien van de honingpot met een half hoofd van de schorre hond er in.
'Wat is er nu met jou aan de hand?' vraagt de andere hond verbaasd.
De schorre hond trekt haar snuitje behoedzaam uit de glazen pot.
Een dikke straal honing zwiept onder haar kin en drupt met lichte onderbrekingen op de grond.
Schorre hond likt eerst met een grote roze tong zijn honing snoetje schoon voor hij de andere hond beantwoordt.
De andere hond is echter een ietwat ongeduldige hond.
Zonder aarzeling komt hij vlakbij de schorre hond staan en likt gretig de honing van de grond.
Even later sputtert schorre hond :
'Mijn ouders zijn zo krakkemikkig.
Er is overal haaruitval.
De botten broos.
De huid is moe.
De organen op.
De oren doof.
De ogen slecht.
Ik kan het nauwelijks meer aan zien!'
De andere hond begrijpt de schorre hond onmiddellijk.
Zijn ouders ondergingen dezelfde teloorgang.
Hij zucht mee en zegt na een poosje horizon staren:
' Dat is ook een zeer moeilijke laatste fase.
Vooral voor de versleten honden
die steeds hulpelozer en afhankelijker worden.'
De honden zwijgen en turen allebei eindeloos naar de verre horizon.
Er rollen dikke tranen uit de oogjes van de schorre hond.
De andere hond volgt de tranen over haar snuit.
Hij likt er eentje op en gromt knipogend:
' Mmmm...je tranen smaken lekker!'
Na een poosje wandelen ze samen weg richting de inmiddels oranje gloed-erige horizon.
De schorre hond maakt af en toe een klein sprongetje.
De nog steeds druipende honingpot kijkt hen glimlachend na...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 241 keer bekeken
-
AKS....HOME GROWN....
31 maart 2010
AKS:
Ik ben geen mens en ook geen dier.
Ik dwaal er tussen in.
Verder is alles hetzelfde of misschien ook juist weer niet.
In ieder geval heet ik AKS.
Aks woont in een bouwvallig kasteel.
Waarom ik er woon weet ik niet.
Doet het er toe?
In het kasteel scharrel ik rond.
Zo zwerf ik vaak door de veelal tochtige gangen, de bijna lege hoge parmantige kamers en soms, in een moedige bui, door de glibberige beschimmelde onderaardse gewelven.
Vaak ga ik , op de grote open hoog ommuurde binnenplaats, plat op mijn rug liggen.
Dan staar ik naar de hemel en droom dan dat ik kan vliegen.
Want ik ben dan wel geen mens of dier, vleugels heb ik wel.
Ondanks dat weet ik nog steeds niet hoe ik moet vliegen.
Vaak heb ik pogingen gewaagd, maar telkens stort ik, na de eerste vliegslagen, weer hard naar beneden.
Daarom droom ik er waarschijnlijk van.
Op een dag hoeft het niet meer.
Op een dag lukt het me en vlieg ik naar de hemel.
Doch voorlopig zit ik vast aan de grond.
Soms ook genageld.
U kent het wel.
Op zulke momenten kan ik geen stap verzetten.
Roerloos blijf ik dan staan.
Na een tijdje gaat mijn snavel open en vallen er allerlei droevige kreten uit mijn keel.
Aan het eind van de rit is het een schreeuw.
Een lange pijnlijke schreeuw vol kreten.
Dan hef ik mijn hoofd op , wijs naar de hemel en stuur de schreeuw op haar af.
Maar de hemel ligt te ver.
Ze hoort me niet...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 244 keer bekeken
-
PRIKKELDRAAD POEZIE
31 maart 2010
VERDWAALD...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 260 keer bekeken
-
NOG EEN STUKJE LIJST VAN 'ODE AAN DE LIEFDE'
24 maart 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 232 keer bekeken
-
MIJN DUMMIES
20 maart 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 227 keer bekeken
-
DETAIL VAN WERK 'ODE AAN DE LIEFDE'....; PARELS
16 maart 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 231 keer bekeken
-
DETAIL VAN WERK: ODE AAN DE LIEFDE: ROOS MET VEREN
16 maart 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 205 keer bekeken
-
RAND VAN SCHILDERIJ
13 maart 2010
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 272 keer bekeken
-
WEERBARSTIGE HITTE VANGT LIEFDESLUST (Zingend lezen...)
27 februari 2010Kom maar lief met je natte ongetemde lieve schone lijf
en zweet dat ruikt naar lonkend druipend zout dat niet van je weg wil
geef je dikke woeste roepende haren plukken
schurend zand tegen mijn vragende billen buit
volg het hijgend geurend zoet zonder vochtig lachend oordeel
of eindeloos smeulend smetteloos besluit
lik de koelte gretig happend maar diep naar binnen
plak mijn blote naakte wachtende borsten luid
weldadig smakkend zuigend op je zoenende zingende huid
zoen mijn dikke opgezwollen rode bolle verlangende lippen
vochtig heet gesmolten tot kirrende honing water prachtig
vallen zonder bulten in spetterend bruisend gedruis en haar ademontnemende geluid
pak de spartelende woeste storm in mij en hou me stevig beet vast
zonder breken dat mild gedragen met je innige hete charmante
warmbloedige zwoelte me telkens hoger tilt en wiegt
me ver weg over op hoge golven werpt die duikelend stranden smoort
kom maar lieve neem me mee
weerbarstig doordrenkt met gutsende koelte in de wind van hitte
die zindert mn hete lusten langs de kusten
woelend herwint en edel verdeeld in de laatste snikken van
je mooie ogen zoals van blakend zingend goud....
© februari 2010, ISIS NEDLONI, BasicPublishing.nl
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 234 keer bekeken
-
PUNTIGE WOEDE
25 februari 2010
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 192 keer bekeken
-
MIJN FOUTE BH-EN PARADE
8 februari 2010Vandaag overkwam me iets bizars.
En dan druk ik me nog ongelukkig uit.
Het bizarre gebeurde tijdens de aankleding.
Na het opfrissen en parfum poedelen trok ik gewoonte getrouw mijn ondergoed aan.
Het ondergoed bestond uit een zwarte onderbroek van nepzijde, een zwarte kanten bh en een idem dito hemd.
Nou...met de onderbroek had ik natuurlijk geen enkel probleem.
Je pakt de zachte rekbare, als een driehoekje gevormd stoffen deeltje uit de kast, ruikt er aan, geniet van het frisse, vouwt het open, mikt je voeten behendig door de twee openingen, trekt het ondergoedje snel langs je benen omhoog tot het niet meer kan, laat het los en klaar is Kees.
De onderbroek blijft als een tweede huid om je lichaam zitten en hoef je je daar de hele dag niet meer om te bekommeren.
Een geval apart is de bh.
Een borstenhouder moet je namelijk eerst goed observeren voor je weet waar de rand van de hoed zit. Als je er uit bent hou je het geval achter je rug en houd je de twee uiteinden van de borsten kommen goed vast, haakt ze behendig aan elkaar, draait het geval weer om, stroopt ze naar boven en brengt de schouderbandjes op de juiste plaats.
Daarna is het proppen geblazen, want je borsten eisen wel een juiste plaats in die ondersteunings-kommen. Van uitstulpingen willen ze nu eenmaal niks weten.
Dat gebeurde dus vanmorgen ook.
Toen ik mijn borsten in de kommen had geduwd en daarna automatisch in de spiegel keek ontmoette ik het bizarre!
Want wat bleek?
Mijn borsten stonden niet zoals gewoonlijk trots en parmantig naar voren te wijzen...nee, mijn borsten wezen allebei een andere richting uit!
En wel de ene wees naar rechts en de andere naar links!
En dat....dat was niet de bedoeling!
Nog niet geheel in paniek sjorde ik nog eens aan het kreng en herordende de boel.
Maar niks hielp!
Ik had een foute bh aan!
Gemakzuchtig als ik ben, besloot ik het eigenwijze borstenhoudertje toch maar aan te houden en kwam ik tot mijn schrik ook tot de ontdekking dat niet alleen de richting van mijn boezem was bijgesteld, ook de vorm was onherkenbaar veranderd.
Mijn borsten hadden nu, in plaats van de bolle ronde natuurlijke vorm, een meer spitse puntige vorm aan genomen!
Nou, nou, bizarder dan dit mocht het niet worden!
Na deze tweede ontdekking twijfelde ik er even aan of ik deze borsten houder nog wel aandurfde.
Er slopen allerlei onvrije gedachten mijn hersens binnen , zoals:
Zou ik dan niet het risico lopen dat ik , in de loop van de dag, op een bepaald geschikt moment, niet op mijn schouders zou worden getikt, de aantikker vervolgens brutaal naar mijn borsten zou wijzen en stamelen:
" Dat zijn jouw borsten toch helemaal niet?"
Dat mijn borsten uberhaupt, op deze wijze, in de openbare belangstelling zouden komen te staan , stuitte me zo wie zo al ernstig tegen de borst.
Ik zie mijn borsten namelijk, net zoals mijn flamoesch, niet als een openbaar bezit. Een decollete gaat nog net.
En ....om via de verkeerde belangstelling zoals via een foute bh, aandacht te trekken, nou, daar had ik toch echt helemaal geen trek in!
Als klap op de vuurpijl dacht ik ook nog aan dat naargeestige ijzeren beugeltje dat in deze foute bh was gestoken!
Deze hield de boel dan wel in vorm, doch kon ook op zeer onverwachte momenten door het stofje heen prikken en daarna als pesterig vooral venijnig hard stukje ijzer in mijn vel priemen.
Nou, als dat gebeurde was het einde zoek.
Daar hielden mijn borsten helemaal niet van!
Vandaag....vandaag, woon ik dus in een foute bh.
En niemand die daar iets aan kan veranderen....Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 243 keer bekeken
-
VRIJ NAAKT
22 december 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 267 keer bekeken
-
HEKEL EN DE PESTERIGE WINTER
8 december 2009Hekel en de pesterige winter.
MooieVrouw komt dik ingepakt, haar hoofd in dr kraag verstopt bibberend de kroeg binnen strompelen.
Rondborstige barvrouw sjouwt drukdoende heen en weer met blokken hout en stapelt deze zorgvuldig bij de houtkachel op.
MooieVrouw werpt haar jas over een stoel, dribbelt elegant achter Rondborstige Barvrouw aan en zegt:
‘Laat mij ook eens mee sjouwen!'
De BarVrouw draait zich glimlachend om en drukt met gemak een stapel hout in MooieVrouw haar armen. Deze zucht even als ze de zwaarte en de hardheid van het hout tegen haar boezem aangedrukt voelt. Ze raapt haar moed bijeen , loopt met gestrekte rug verder en legt , alsof het haar allerdagelijkse bezigheid is, behoedzaam het hout in gestapelde rijen op elkaar.
Hekel ligt op een kussentje in de vensterbank en slaat door de spleetjes van zijn oogjes, met plezier de twee vrouwen gade.
MooieVrouw sluipt door een klapdeur naast de bar via de keuken Barvrouw achterna en komt op een grote achterplaats waar een muur van hout hen glunderend aan kijkt. Pak me dan, pak me dan lijken ze te roepen.
‘Nog tien stuks, dan is het weer genoeg voor vandaag, ' zegt Rondborstige Barvrouw en geeft een vette knipoog weg.
MooieVrouw haar ogen glijden over de ritmische structuur van de houtgestapelde muur en roept als een dominee die aan zijn speech knaagt:
‘O, wat verlangen mijn blote voeten naar de verse grond!
Wat verlangt mijn lijf naar lichte kleren!
Wat verlangt mijn ziel naar het heldere licht!
Wat verlangt dit alles naar mijn lief!'
Barvrouw kijkt glunderend naar MooieVrouw. Ze lacht breedgebekt haar wit blinkende tanden bloot en zegt:
‘Nog effe meid, nog effe...dan zijn we door de winter heen!'
‘Dat ik het hier zolang volhoud is mij een raadsel,' zucht MooieVrouw mompelend na.
Barvrouw stookt de kachel flink op.
Het wordt behaaglijk warm .
Een groepje koud gekleumde mannen staan armen zwaaiend en met ingezogen adem sissend rondom de kachel.
Buiten stort de hagel zich kletterend tegen de ruiten.
Hekel draait zich knorrend in een slaapkrul om.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 219 keer bekeken
-
TROTS HOOFD
28 november 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 229 keer bekeken
-
HOOFD BOEROEBOEROEVROUW....MORGEN HELEMAAL AF
27 november 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 226 keer bekeken
-
LEEGGELOPEN FLES NOVEMBER 2009
19 november 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 227 keer bekeken
-
DOOD ZONDER GEZICHT
19 oktober 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 248 keer bekeken
-
BALLENVOGEL
19 oktober 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 245 keer bekeken
-
EXPOSITIE
19 oktober 2009.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 231 keer bekeken
-
ROUTE NAAR EXPOSITIE
19 oktober 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 237 keer bekeken
-
VIS VANGT HOOFD MET KROON
16 augustus 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 248 keer bekeken
-
ONTVOERING
23 juli 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 257 keer bekeken
-
VERWARD-DING
5 juli 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 242 keer bekeken
-
DE LUST
17 juni 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 228 keer bekeken
-
KWETSURE
2 juni 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 262 keer bekeken
-
VLIEGEND HART
26 mei 2009WINT VANDAAG HET GOEDE?
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 250 keer bekeken
-
BORSTENBOS
4 mei 2009.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 250 keer bekeken
-
LIPS
21 april 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 233 keer bekeken
-
WARM LEVEN 2
4 april 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 262 keer bekeken
-
WARM LEVEN 1
4 april 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 246 keer bekeken
-
ANGRY WOMAN
23 maart 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 224 keer bekeken
-
WOMAN
23 maart 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 203 keer bekeken
-
DRIE AAN ELKAAR GESPIEDDE VORMEN
9 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 268 keer bekeken
-
NAAR EEN VORM GEZOCHT/INKT/HOUTSKOOL OP PAPIER
4 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 222 keer bekeken
-
EROTISCHE TOTEM PAAL
2 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 231 keer bekeken
-
BIZARRE EROTIEK 3
1 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 265 keer bekeken
-
BIZARRE EROTIEK 2
1 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 273 keer bekeken
-
BIZARRE EROTIEK 1
1 februari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 216 keer bekeken
-
INTIEM: MET LIJSTJE; EEN JUWEELTJE
28 januari 2009
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 202 keer bekeken
-
INTIEM
28 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 222 keer bekeken
-
LIEFDE SNUIVEN(MET LIJSTJE)
26 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 190 keer bekeken
-
HIDDEN LOVE
26 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 193 keer bekeken
-
UITGEREKT
21 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 195 keer bekeken
-
GESTOKEN...MET ZWARTE ONDERGROND
15 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 201 keer bekeken
-
GESTOKEN; OP KARTON
15 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 185 keer bekeken
-
GESCHEURD HART
13 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 258 keer bekeken
-
LIEFDE VERBINDT
8 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 192 keer bekeken
-
APPEL GEMOED
5 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 203 keer bekeken
-
VOOR OPZET/STUDIE AANKOMEND WERK
1 januari 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 186 keer bekeken
-
OM HAND
31 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 206 keer bekeken
-
HET WINDERIGE KERST GANSJE
28 december 2008Gans liep met een waggelend dik bol tevreden buikje in de overvolle open - op – zondag - stad waarbij de mensen met sjaggerijnige gezichten de ontvangen kerstcadeaus stevig in hun armen klemden en naar de winkels liepen om de waren en hebbedingen te ruilen.
Gans had een geheel ander probleem.
Er ontsnapten geheel onvrijwillig windjes uit haar onschuldige poep gaatje.
Dat kwam door de kruidige en smeuïge en vooral de overdadige hoeveelheid aan gerechten en drankjes, die ze klokkend aan haar lippen had gezet en samen met haar lieftallige vriendjes en vriendinnetjes op tweede kerstdag in een zwijm van warme feest sferen verorberd hadden.
De windjes achtervolgden gans al twee dagen.
Eerst borrelde er iets in haar buikje.
Er ontstonden daarbinnen vreemde geluidjes en bewegingen.
Daarna ontsnapten weldra de winden.
De ene keer waren dat zachte roffelende windjes die zacht fluitend met een dof plopje eindigde.
Dan weer borrelde een halve kanonsschot onder haar gezonde glanzende witte verenpracht vandaan.
Gans stond elke keer verbaasd stil en observeerde het wegvluchtende geluid.
Dan reageerde ze verbaasd met knipperende oogjes.
Soms ontstond er een ernstige frons op d’r inmiddels bezwete voorhoofdje.
Maar over het algemeen aanvaarde ze de geluidjes of geluiden met een brede tevreden glimlach.
Bij de, wel erg harde, kanonschoten keek gans eerst verbaasd richting haar poepgaatje en dacht:
‘Hoe kan dat geluid nu uit mij komen?’
‘Hoe is dat in godsnaam mogelijk?’
Daarna keek ze schichtig om zich heen, gevolgd door een diepe lange opgeluchte zucht omdat ze niet betrapt was.
Een enkele keer keerde gans even om, zodat het toch wel wonderbaarlijke winden luchtje, nog gretiger kon worden opgesnoven.
Er kwamen dan allerlei beelden in d’r wonderschone hoofdje te voorschijn waarbij ze zichzelf in een rottend opborrelend modderpoeltje tot aan diep verzonken donkere beerputten zonder echo waande.
Die laatste waren het ergste.
Daarvan was de lucht zo intens verrot dat je bijna onpasselijk van jezelf werd.
Bijna…
Ineens begreep gans waarom de menigte zo rende…
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 207 keer bekeken
-
MIJN ODE AAN DE TAAL EN HET BEELD
26 december 2008MIJN ODE AAN DE TAAL EN BEELD:
‘Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bek-kige blinde fanaten mijn handen aan flarden schieten , zodat mijn pennen en penselen verloren gehavend in een dor muf geslagen doodlopend armoedig steegje achterblijft?
Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden en beelden gaan wonen als er geen plek meer is?
Ze blijven immers onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen fluisterend om ordening in de chaos van weleer.
Ook de rood getinte of donkere zwarte woorden en beelden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd, die zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.
Ik hoef alleen nog luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent,
me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan biedt en natuurlijk voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.
Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeën ruikende borsten hun weg naar beneden eten.
Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt, daar ik niet bang ben haar te ontwroeten in beeld of taal.
Die zijn ingekapselde vrijheden in roffelend ritmes via eigen gekozen composities zichzelf durven te laten zien.
Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden delen de pauze mag vullen wat leven heet.
We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood ons achter volgend in haalt.
Zoals Jan Wolkers net overkwam.
Dan stopt de beweging.
Stopt mijn gemoed
Stopt mijn verlangen
Stopt alles zoet.
Voorbij de stilte.
Voorbij alles……..
Huilend, wenend, knagend staan de beelden trappelend aan de poort om over te springen naar een ander hoofd, die ook de ruimte van het braakliggende terrein van het vrije schone altijd onschuldige genaakbare woord of beeld bezit.
De taal van het schrijven….
De taal van het uit beelden…..
De taal van de klanken, is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.
Alleen dezelfde letters mag je stelen.
De taal van het uit beelden woont in een andere dimensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier of doek dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
De wereld van het zijn.
De wereld waar de leugen geen plek vindt en de kern gekoesterd weelderig en eeuwig rond tiert.
Toen
Nu
Straks…….
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 219 keer bekeken
-
JUWEELTJE
18 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 187 keer bekeken
-
ZIEK LIJSTJE&IETS BETER LIJSTJE
18 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 180 keer bekeken
-
OM(VER)GEVING MET LIJST
17 december 2008GEVINGEXTO.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 170 keer bekeken
-
OM(VER)GEVING
15 december 2008GEVING.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 165 keer bekeken
-
TIJD STEEKT DOOR HAND
13 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 186 keer bekeken
-
GAT IN HAND
8 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 190 keer bekeken
-
DE HOER, DE KIP EN DE ZAK VAN SINTERKLAAS
6 december 2008Hoer loopt incognito wat somber zonder doel door de druk bevolkte winkel straten van de stad. Kip scharrelt mee. Tussen de stoeptegels en de goten in de weg vindt hij telkens restanten voedseldeeltjes. De ene keer is dat , bij geluk , een stukje patat met nog een vette klodder mayonaise erop, een andere keer een stuk brood van een hamburger of zoiets dergelijks.
Ineens ziet Kip Hoer niet meer lopen.
Met een lichte paniek in zijn pootjes zet ze het op een lopen.
Verderop , om de hoek, staat een groepje mensen.
Sinterklaas staat in het midden.
Kip wringt zich in het gezelschap en roept luid:
‘Hebben jullie Hoer gezien?'
De mensen schrikken van Kip haar woorden en deinen achteruit.
Alleen Sinterklaas blijft stil staan.
Op zijn gezicht ontstaat een pruillip.
Voor hem staat een dikke grote bruine zak.
Soms beweegt de zak iets.
Kip vertrouwt het niet.
Ze vliegt op de zak af en trekt aan het koord die de zak dicht houd.
Dan floept het hoofd van Hoer uit de zak.
‘Áha, ben je daar?', zegt Kip volledig aangedaan.
Sinterklaas krijgt een rode blos op zijn wangen en beginnen de mensen in ondraaglijke hoeveelheden te fluisteren en binnends- monds te murmelen.
‘He Kip', zegt Hoer onschuldig, ‘Ga je mee naar een warm land?'
Ze houdt de zak open zodat Kip er in kan springen.
‘Ben je helemaal besodemietert', roept Kip hoorbaar boos.
‘Die Sinterklaas nept jou!'
Kip fladdert omhoog en trekt de baard van Sinterklaas omhoog.
Hoer springt uit de zak, geeft Sinterklaas een draai om zijn oren en loopt samen met Kip triomfantelijk richting de kroeg.
Als ze beiden pontificaal en minder geschrokken achter een grote mok met chocolade melk met slagroom zitten vraagt Kip:
‘Waarom zit zo'n doorgewinterde vrouw als jij nou in de zak van Sinterklaas?'
Hoer slikt en fluistert:
‘Ik wilde em echt geloven!'
Kip schudt ontroerd haar hoofdje.Buiten op straat is het koud.
De menigte is inmiddels uit elkaar gestoven en hebben sommigen Sinterklaas uitgehoond.
‘Smeerlap!'
‘Viespeuk!', schreeuwden ze em na.
Sint is toen met zijn staart tussen zijn benen weggeslopen en heeft niemand hem daarna meer gezien.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 203 keer bekeken
-
DE DOOD GEVANGEN
4 december 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 269 keer bekeken
-
HEKEL EN DE KERSTLOOSHEID
30 november 2008‘Ik heb echt geen zin in kerst hoor!’ kraakt Hekel sjaggerijnig vanachter
een kop dampende erwtensoep. ‘Nou, nou,’ schraapt een
Amsterdamse aan hetzelfde tafeltje in de stille buurtkroeg in het
centrum. ‘Dat eeuwige gevreet en dat goed houden van sferen,’
schokt het wezentje verder. ‘En dan daar buiten…al die honger…
al die dorst…al die onmetelijke gruwelijke stinkende grove
misdadige oorlogen die onze huiskamers binnen spatten en daar
verder kreperen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.’ De
afgrijselijke tragische beelden die telkens koud op de vloer voor
onze voeten ligt te spartelen. Moeten we roerloos blijven zitten?
Net doen alsof het ons niet raakt. Onze adem niet in houden.
Kunnen we ze uit onze dromen weren? Zijn onze netvliezen daar
wel tegen bestand? ‘Ho, ho…,’ hou het effe gezellig hier!’ kneist
de Amsterdamse verder. ‘Waar jij nou over zit te zeiken, gebeurt
al eeuwen hoor! Die honger, dorst en oorlog.’ Alleen we zagen of
hoorden het niet voor ons gezicht uiteenspatten. Dat is het grote
verschil. Ze schuift bonkig, met een ietwat zuur gezicht, haar stoel
dichterbij de tafel. ‘Ja, ja,’ slikt Hekel verder. ‘En dan die schijn
heilige geloofsuitdrukkingen.
Ik heb er niks mee!’ De Amsterdamse buigt haar hoofd iets
naar beneden, en vangt met een strenge oogopslag, de blik van
Hekel. ‘Heb jij dan een oplossing hoe we de donkere dagen kunnen
doorbreken?’ scherpt ze verder. Nog voordat Hekel zijn gedachten
enigszins kan ordenen, pakt ze hem iets lomp beet, loopt
naar de oude jukebox en kiest een nummer. Even later zwieren ze
een poosje op Brels melancholische schone klanken en kraakt de
houten vloer bij tijd en wijlen voorzichtig met het zingende ritme
mee. Inmiddels is de buurtkroeg met meerdere schuilende klanten
gevuld en zingt RondBorstige BarVrouw achter haar tap met blijde
rode koontjes luidkeels mee. Als de Amsterdamse en Hekel wat
verhit weer achter een tweede kop dampende erwtensoep zitten,
is Hekel zijn sombere bokkige gedachten kwijt en roept hij olijk:
‘Geef de hele zaak een rondje!’
Het blijft daarna de hele avond behaaglijk warm in de buurtkroeg
van de stad...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 217 keer bekeken
-
PROZA; VERLANGEND VUUR
29 november 2008Ach, mijn lief....zou je zo lief willen zijn om mijn
laatste prinsessen foto,
die met de glinsterende lach
en
mijn blik in de hemel waar ik
zo gelukkig mezelf was,
kon zijn,
op de schaarste momenten met jou,
bij de andere foto's willen plaatsen?
Dan ben ik voor altijd tussen jou,
met jou samen.
Alvast.
Zou je dat willen doen
voor ik afreis naar de diepte
van de oceaan waar andere zoenvissen
met hun schubbetjes mijn huid kietelen,
waar de wapperende zee me lonkt
met haar eeuwige sirenes
en
woest golven gebeuk,
waar de storm mijn haren fris houdt
en
mijn voeten optilt als een vlinder,
waar de tijd anders is en de ruimte
vrijdenkend van geest,
nimmer benen breekt,
waar de liefde zichzelf klotsend
en lief morrelend water geeft,
waar niks verdord uitgeblust
langzaam sterft of niet meer in koude leeft,
waar alles echt is en op zijn plaats,
waar het zonder afwijzend verschijnsel
existeert of trillende angst
die alles dichtknijpt en vermorzeld
tot ook niets meer leeft...
Waar alles woest schoon door buldert,
nooit uitgeblust neer valt,
maar zielen troost tot de horizon van ademontnemende lusten
en driften dragers die blijvend wolken luchten kussend
en verlangen naar de eensgezindheid van liefdes
stormen van weleer,
naar dingen die niet eindigen
en me altijd vangen in haar koesterende roepende vuur....
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 234 keer bekeken
-
VOETLICHT
29 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 188 keer bekeken
-
OPZET NIEUWE SYMBOLIEK VANUIT DUMMY
27 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 171 keer bekeken
-
VANDAAG BEN IK EEN 'FILMSTER'
24 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 192 keer bekeken
-
MET LIJST; DE VERWARRING
21 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 178 keer bekeken
-
MET LIJST; DE LIEVE LIEFDE
21 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 208 keer bekeken
-
LIEVE LIEFDE
19 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 172 keer bekeken
-
DOOD IETS BEZWOREN
14 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 207 keer bekeken
-
HEKEL, ABOUTALEB, OBAMA, FREEK DE JONGE EN MARTIN LUTHER KING
13 november 2008MooieVrouw heeft zich goed verscholen in de warmte van een vers donzig geheel omsluitend liefdevol dekbed.
Nadat ze haar ontbijt liggend heeft verorbert, een paar bladzijden van een boek gelezen heeft, krabbels in haar dummy heeft gezet, trekt ze het vriendelijke rode dekbed weer tot haar kin omhoog, schokt zich in de nest warmte en valt weldra in een zeer verdiende diepe slaap.
In de buurtkroeg verderop verzamelen zich allerlei soorten mensen.
Het wemelt er van de huidskleuren, verschillende dialecten, grote, kleine, dikke, dunne, mooie en minder mooie zeer bijzondere vredelievende vrouwen, mannen en kinderen.
Rondborstige BarVrouw en een groepje dikbuikige mannen delen feestmutsen, toeters en kleurrijke vrolijke lange slierten confetti uit.
Er verzamelen zich ook steelbands, Flamenco dansers, en fanfare clubs met grote tuba's, enorme kolossale drums en glimmende trompetten voor de kroeg.
RondBorstige Barvrouw schiet met rode blossen op haar wangen onder veel gejoel flessen champagne los en wordt het sprankelende bubbeltjes vocht gretig in de verlangende dorstige glazen opgevangen.
Als alle vrolijk glimmende glazen gevuld zijn, gonzend een toast op meer vrijheid is uitgebracht, de champagne gedronken, schuifelt de uitbundige menigte zich door de benarde kroegdeur naar buiten en krioelt de stoet feestend de straat op.
Weldra lopen ze galmend in de vrijheidsmars
' We shall over come , ' door de inmiddels overeind zittende met de ogen knipperende wakker geworden stad.
Er wordt door iedereen mee gezongen en in duikelend ritme bij tijd en wijle vrije leuzen geroepen.Vrije leuzen als:
Hoera !dat Abtouleb burgemeester van Rotterdam is, zo krijgt het Marokkaanse volk meer eigenwaarde!
En:
Hoera! voor Obama als nieuwe Amerikaanse president;
dat hij zijn witte huis staf en regering vol stopt met begaafde allerlei soort niet blanke Amerikanen; opdat dit het keerpunt van racisme zou kunnen zijn !
En:
Leve Freek de Jonge die op authentieke en hoogstaande wijze de Wilders hysterie bezingt , hij R. de Vries met zijn onsmakelijkheid confronteerde , hij nimmer valt voor de ‘alles moet kunnen samenleving' en de liefde en 'awareness' heeft gevonden!
Mooie Vrouw draait zich om in haar verstopte veilige wereld.
Ver weg, in de mist van een verwarde droom, hoort ze het geklop van het feest gedruis..
Als de stoet dichterbij haar huis is genaderd wordt ze wakker, spitst haar oren, gaat rechtop zitten, luistert scherper, wrijft de moeheid uit haar ogen, springt uit bed en tuurt door het schuine dakraam via een kier naar het voorbij komende feest.
De stoet is inmiddels enorm is gegroeid en blijven de mensen zich vrolijk en vol hoop op hun gezichten aansluiten bij de menselijke geluks tsunamie.
MooieVrouw is even erg blij.
Er ontstaat een brede krullende glimlach op haar bedroefde gezicht.
Ze pakt een rode zakdoek uit een la ,strompelt terug naar het raam, schuift deze wagenwijd open en zwaait met het rode geval uitbundig naar de stoet.
RondBorstige BarVrouw is de eerste die de rode zakdoek ziet.
Ze wijst en roept hoorbaar:
'Kijk! Daar zwaait MooieVrouw!'
De menigte draait zich successievelijk richting het raam met de rode wapperende lap en perst men wederom uit volle borst, ' We shall over come, ' de vrije ruimte in.Het galmt langs het raam, over de daken, door de lucht, het onschuldige universum in...
Als het lied voorbij is en de stoet aanstalten maakt om verder te trekken steekt MooieVrouw haar bleke gezicht door het dakraam en blaast veel luchtkussen naar de stoet.
Dan draait ze zich om, trekt en klopt het beddengoed rechter en prevelt:
‘I have a dream.'
http://www.youtube.com/watch?v=gZLvSnr6s50
Mijn land het is van u
Zoet land van vrijheid
Over u zing ik:
Land waar mijn vaders stierven
Land waarop pelgrims trots zijn,
Laat van elke berghelling
Vrijheid klinken
Duizenden kilometers verderop rommelt er iets in een graf.
Het is Martin Luther King.
Hij steekt zijn duim omhoog en geeft een paar vette knipogen aan MooieVrouw weg.
Ze knipoogt ernstig terug...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 190 keer bekeken
-
MET VERLIES SPARTELEN...
11 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 190 keer bekeken
-
TROOSTBEELDJE
4 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 187 keer bekeken
-
Studie pijn uitdrukking toch maar in lijstje gevangen
3 november 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 203 keer bekeken
-
HEKEL IN BED
29 oktober 2008
Hekel kruipt bij MooieVrouw in bed. Ze is verdrietig…Als hij zich
uitgebreid bij haar schouders heeft genesteld fluistert het wezentje:
‘Het is hier net zo warm als in een theemuts.’
Ze beweegt wat en zegt krakend: ‘Mmmmm…Ik lig in mijn eigen
theemuts.’ Haar gezicht glimlacht flauw en schokt ze zichzelf nog
dieper verzonken in het warme dekbed omhulsel. Met een knipoog
dappert Hekel verder:
‘Eehhhh… dit, ehh, dit vind je niet buiten je beddemuts? Je
blijft hier gewoon nog effe in sudderen?’
Ze knippert met haar ogen en sputtert ze vanuit het donkere gat
onder het dekbed:
‘Precies!
Ik blijf hier voorlopig nog even. Alleen hier kan ik mij ontspannen
verliezen in de warmte.’
‘Aha,’ interrumpeert de ietwat ongeruste Hekel. ‘Jezelf verliezen in
de warmte… ehh, daarbuiten lukt niet?’
MooieVrouw zucht en slikt:
‘Klopt...hier lig ik afgesloten van alles en kan ik me concentreren
op de niet ontsnapte warmte.’ Ze zucht diep en draait zich
langzaam om. ‘En dat kan niet buiten je bed?’ rept het wezentje
verder. ‘Nou, zeg,’ schraapt MooieVrouw met ongeduld.
‘Waar ben jij nu mee bezig?’ Ze pakt een punt van het dekbed en
trekt die verder naar boven. Alleen haar dikke rode lokken zijn nog
zichtbaar.
Door een kier van het grote, van licht afgesloten, schuine dakraam,
waait een frisse tocht. Verderop echoot het gelach en gestamp
van kinderen. Nog net hoorbaar het doffe zwakke bijna
onverstaanbare geblaf van een oude schorre hond. Geschrokken
klampt Hekel zich nog meer tegen haar aan en valt weldra in een
korte diepe slaap.
Als hij na een poosje wakker wordt springt hij fris en monter uit
het warme bed, snelt de kamer uit en komt enkele uren later weer
bij MooieVrouw. Ze draait zich naar hem toe en gluurt vanuit een
donkere spleet naar het wezentje.
‘En?’
‘Is het leuk?’
‘Daar buiten?’
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 235 keer bekeken
-
HEKEL EN EINSTEIN
25 oktober 2008Trots, dat zijn onmogelijk geuitte gevoel, ‘het grote onzegbare,’
in jouw uitgekozen Sinti en Roma muziek zichtbaar werd. Je vader
knipoogde nog een keer en zei toen schampend: “Dat het nu wel
erg koud werd om nog langer te blijven.” Hekel frommelt het stukje
papier in zijn zak en klopt en streelt mijn trillende handen. Als onze
ogen weer droog zijn, komt Hekel warm tegen me aan zitten. We
zwijgen… Om de andere realiteit weer te om armen, schraap ik
zacht: ‘Wist je trouwens dat ik iets geleerd heb van Einstein?’ Poeh,
poeh! denkt Hekel maar zegt niks. ‘Einstein zei eens in een interview
dat de logica ons van A naar B brengt, en de fantasie, de fantasie
brengt ons overal!’ Hij kijkt me frivool aan, knippert met zijn oogjes
en schokt zich als iets vreselijk liefs tegen me aan. Hierna verdwalen
we zwijgend in een lange, lange verstilde glimlach...
‘Kom eens hier, Isis, kom eens rustig bij me zitten,’ zegt Hekel zwaar
en serieus. Met zijn handje maakt hij een kloppend gebaar op het
kussen naast hem. Ik laat me rustig op de grond zakken en zit oog
en oog met dat steeds bijzonder wordend wezentje. ‘Ik heb iets gedaan
wat ik niet mocht doen,’ begint Hekel sputterend met een
quasi-schuldige-omhoog-kijkende-blik in zijn glimmende oogjes.
‘Hoezo? Dat doe je toch meestal?’ plaag ik en knijp in zijn voetje.
‘Nee, ik had het niet mogen doen en toch weer wel,’ spurt hij verder.
‘Nou, vertel op, je tart mijn nieuwsgierigheid en lijkt Einstein wel.’
Hekel denkt afgedwaald dat we de genie Einstein er buiten moeten
laten en probeert in dezelfde cadans verder te gaan. ‘Hetgeen ik toch
wel weer en ook weer niet had mogen doen behelst het volgende,’
sprankelt hij gedwee. ‘Ik heb je vader nog gesproken vlak voor hij
voorgoed naar de eeuwige jachtvelden ging.’ Een wee gevoel draait
om in mijn maag…‘Iedereen zat toen in een vertrek verderop geshockeerd
koude witte wijn te drinken en sigaretten te roken,’ pruttelt
Hekel verder. ‘Ik ben toen vlak bij je vader gaan zitten en heb
met hem gesproken. Mijn gevoel zei me dat ik de essentie nog moest
pakken en dat heb ik toen gedaan.’ Hekel graait in zijn broekzak,
pakt een verfrommeld stukje papier eruit en leest zijn neer gekrabbelde
woorden voor: ‘Met zijn zware charmante stem sprak je vader:
“Dat hij trots was op deze afronding, op het laatste statement op zijn oorlogstrauma’s. Trots op de liefde voor zijn kinderen. Trots dat het onzegbare
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 228 keer bekeken
-
PROZA: HEET SCHREEUWEND LANDSCHAP
20 oktober 2008Als het landschap
me zonder gewetenswroeging hard toeschreeuwt
en mijn vermorzelde ziel aan flarden
geschoten hevig kermend in donkere sloten ligt,
smeek ik de hemel op mijn ronde zachte knie-en bloot
je vochtige fluwelen volle lippen mond me in je zuigen
zodat de kolkende liefde nimmer meer zwicht
als het landschap brullend meelacht
en ik me zwoel zoenend in je hitte verlies
goedkeurend haar grote verlangende
ogen sluit met haar mooie trotse lijf
als het landschap stiekem breed glimlachend
meekijkt hoe ik voor eeuwig voor je kies
bedolven onder rode sterk geurende bloemen
vlezig bijtend met mijn vuurdier
aan je knabbel en tongen lustig
met mijn kruidige peper wrijf
wil ik warm sterven
in je stevige doorbakken armen
zodat de roekeloze opgesmolten tijd me niet
meer als loeiende wolven in stukken snijdt
me van je af rukt
geniepig knijpend snijdend mijn ziel
tot bloedends toe in kerft
ik huilend doorkruip dagen pluk
in het ogenblik wat leven heet
waar de gestolen wonden niet meer helen
doch als zwoegende onderdompelingen
immer door zullen spelen en ik
uiteindelijk altijd voor het goede kies.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 253 keer bekeken
-
LAATSTE WERK
19 oktober 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 251 keer bekeken
-
EEN NA LAATSTE WERK
19 oktober 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 245 keer bekeken
-
HEKEL EN DE ROUW
18 oktober 2008Een maand, na het ontstaan van de eerste Hekel vorm, overlijdt tragisch
genoeg plotseling mijn vader. Tijdens dit trieste gebeuren en daarna, begint
Hekel over mij te waken en heeft het wezentje voorgoed zijn intrede
in mijn fantasie wereld gedaan:
Hekel zit al twee dagen in mijn dikke rode bos met haar. Ik weet niet
hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen. Hij blijft gewoon zitten. Af
en toe geeft hij sussende klopjes op mijn hoofd kado of neuriet iets
aangenaams zacht. Ik vraag hem waarvoor dit dient. Het wezentje
antwoordt dan met een donker opgezette stem: ‘Je voelt zo zwaar.
De hele impact van de dood van je vader heeft je enorm verzwaard.’
Met prettige prikkende lieve warme oogjes kijkt hij me aan en ontdek
ik een piepklein bezorgd streepje tussen zijn oogjes. Ik kan hem
geen ongelijk geven. Alles is ook zwaar en ben ik in een cocon van
verdriet, liefde en kwetsbaarheid terechtgekomen. Ik merk ook dat
ik nog meer gebruik maak van mijn gevoel en de daarbij behorende
oplossingen… Vanaf het moment dat er een telefoontje binnenkwam
dat mijn vader stervende was, kan ik de lijn van mijn eigen
leven loslaten en met zoveel gemak een lijn naar de zijne leggen. Een
lijn die ik altijd al miste in mijn leven en deze zonder enige voorbereiding,
weer hervond.
Hekel zit nu steevast op mijn schouder. Het is warm en vol in de
rouwzaal. Er staan verschillende groepjes mensen met elkaar te praten.
Er wordt gerookt, gesnift, gesnoten en soms bulderend gelachen.
De fles port gaat voor de tweede keer in de rondte. Als ik richting
de open slaande deuren loop om frisse lucht te happen, komt tante
Baba vanuit het niets op me af. Ik kan haar niet meer ontwijken...
‘Ha, die Isis!’ roept ze te frivool. Ze pakt me beet en omhelst me
stevig. Er komt vocht in mijn ogen en leidt de zware parfum, die
als een wolk om haar heen hangt, me af en Hekel blijkbaar ook.
'Hatsjiee, hatsjiee!’ proest hij en wankelt en dondert bijna van mijn
schouder. Met een iel maar scherp gilletje springt tante Baba naar
achteren en krijst: ‘Wat heb jij daar nou? Is dat echt?’ Ze wijst met
trillende vingers en angst in haar doffe ogen richting mijn schouders.
Voor ze Hekel heeft kunnen grijpen loop ik door en roep gemeend:
‘Nee, tante Baba, dat is niet echt.’ Haar woorden sputteren nog na in
haar opengevallen mond en blijft ze, ernstig verbouwereerd, stokstijf
met een leeg glas port achter.
‘Wie was dat nou?’ vraagt Hekel kalm. ‘Ach, dat was tante Baba, de
altijd immens nieuwsgierige Baba, als ze eenmaal begint te praten,
ruk je je niet meer van haar los. Ze zuigt alles uit je en roddelt daarna
de boel gemeen verdraaid door…’ Er ontsnapt een diepe intens verdrietige
zucht uit mijn lijf. Ik voel nu hoe moe ik ben en loop naar
buiten. Het is warm voor de tijd van het jaar. De grote brede ronde
oude bomen in de achtertuin van de aula, zijn fel oranje en morsen
ze een zoete troostende geur. Het riet aan de kant van de ovale
langwerpige vijver oogt goud en wuift zacht ritselend. Er dwarrelen
wat verdwaalde mugjes in het midden van het water. Ik steek een
gebietste sigaret in mijn mond, steek ‘em aan en blaas in een teug
de rook uit mijn longen. Door het glas, aan de andere kant van de
zaal, staat de kist van mijn vader. Dat hij daar in ligt en er nooit meer
kreunend uit zal stappen of triomfantelijk uit wil klauteren, is nog
niet echt doordrongen. De hopeloze, intens verloren, onaanvaardbaarheid
blijft. De kist is bedolven met rode warme in volle bloei
staande rozen. Een groep van zes dikke vriendelijke kaarsen wakkert
vlakbij. Mijn hart kreunt…
HEKEL EN DE ROUW
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 191 keer bekeken
-
IJZER FOTOS FOTO EXPOSITIE
16 oktober 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 212 keer bekeken
-
OVERGAVE
29 september 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 262 keer bekeken
-
NAAKT GEBAARD
5 augustus 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 307 keer bekeken
-
WERK GEBAARD
4 augustus 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 284 keer bekeken
-
DE LIEFDE EET ME
29 juli 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 293 keer bekeken
-
MIJN SCHRIJVERSDEBUUT
16 juli 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 284 keer bekeken
-
MIJN KNIEEN (Klik op de titel en u ontvangt een prettiger versie)
13 juli 2008
Het schijnt dat ik mooie knieën heb.Van die ronde stevige sensuele knieën.
Dat zei de man altijd waar ik in een ander verleden lang iets mee heb gehad. Een verleden waar ik vaak over zwijg. Als ik dat niet doe dan druipt er alleen maar rottigheid en verdriet naar voren...
Anyway, die man lag dan tussen mijn benen, pakte mijn knieën beet en fluisterde hees hoe mooi ze wel niet waren.
Soms kermde hij zelfs:
‘Je hebt verrukkelijke knieën!'
En wreef vervolgens zijn handen er behendig over.
‘De beste!'
Ik zelf zag dat anders. Het voelde natuurlijk wel zo dat ik de beste knieën van de wereld had.
Hij overtuigde me...
Dan keek ik naar mijn knieën en probeerde te zien wat hij ook zag.
Maar het lukt me niet. Dat komt door de andere positie. Hoe ik me ook op vouwde of in andere standen trok.
Alleen die ene, dat ik mijn knieën vlakbij mijn gezicht legde, komt nog het meest overeen wat de ander zag, maar dan anders.
In de spiegel gebeurd hetzelfde. Daar ontstaat ook een vervreemde situatie en accepteer ik het maar dat ik als enige in zo'n unieke situatie verkeer. Nooit zal ik mijn knieën zien zoals ze zijn.
Buiten dat ben ik natuurlijk behoorlijk blij met mijn knieën. Ze hebben al heel wat doorstaan. Dat begon al toen ze jong waren.
Al die kiezels die ik uit ze heb moeten plukken en schaaf wonden die ontstonden door hard vallen. Al die druppels bloed die zich uit mijn knie wonden lieten persen. Als kind keek ik er naar en voelde het rode vocht langs mijn benen glijden. Ik wende er maar niet aan dat het rode spul, dat bloed, uit mijn lijf kwam. En dat gevoel is nimmer overgegaan.
Op sommige gebieden zal ik nimmer wennen wat er in mijn lijf gebeurd..
Als ik er lang aan denk ervaar ik mezelf al gauw als een grote vibrerende jelly pudding -achtige- aan -een-schakeleling van cel delingen die de DNA structuur voortplant of een poging daartoe doet en ik op een dag als schimmelsoort zal verdwijnen.
Mijn knieën hebben me echter , in dit unieke project, op meesterlijke wijze geholpen en bij gestaan.
Hoe vaak heb ik mijn been scharnieren niet bewogen en belast met al mijn dagelijkse gedans en gespring?
Hoe vaak heb ik niet op mijn knieën gekropen op de grond en onder kasten enzo naar weggerolde knoopjes, knikkers en andersoortig spul gezocht?
Hoe vaak heb ik niet stil gestaan bij het feit dat ik in een lichaam woon, zij een onderdeel van mij is en mijn knieën daar behoorlijk bijhoren.
Het is zelfs zo erg dat ik zonder mijn knieën nu echt niet diegene zou zijn die ik ben. En in nood, als de nood echt hoog is kan ik nog altijd op mijn knieën vallen en smeken dat iets stopt of op houd.
Nou, als dat geen lief hulpmiddel is, dan weet ik het ook niet meer.
Knieën.
Je hebt ze.
Of je hebt ze niet...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 225 keer bekeken
-
DE HOER, DE PRINSES, DE KIP EN DE SLANG
13 juli 2008Naive Prinses dwaalde met een scheef kroontje op dr schone hoofdje en een kort glitterjurkje wat verloren door de stad.
Hoer liep daarintegen met een rechtop fier hoofd en forse tred naar haar werkplek op de wallen.
Kip scharrelde bij de oude boom die langs de gracht pronkte.
Slang verborg zich vlakbij in de bosjes en loerde op Kip.
Prinses struikelde en kwam met een harde smak naast de nietsvermoedende Kip terecht.
Kip sprong van schrik met een schriel gilletje een stukje in de lucht, kwam weer fladderend op haar pootjes terecht, keek naar de gevallen prinses en zei:
‘Nou, dat maak ik ook niet dagelijks mee, prinsessen die pardoes naast mij neervallen!'
Hoer kwam op haar klakkende hakken aanrennen en hielp snel de verkreukelde Prinses overeind.
De Slang in de bosjes gniffelde , maakte van de situatie gebruik om van positie te veranderen en reikte met zijn snelle bek naar Kip.
Toen begonnen Hoer en Prinses tegelijk enorm hard te gillen en trokken, nog voor de Slang in Kip kon happen, Kip omhoog.
Hoer schopte naar Slang.
Prinses krijsde de oren van Slangs hoofd.
Slang kroop druipend van woede af.
Kip rilde en zei trillend:
‘Ik was er bijna geweest!'
Hoer rilde en Prinses rilde ook.
Het duurde lang voordat ze Kip los konden laten.
Toen de ijscokar met een rinkelende bel voorbij kwam fladderde Kip weer met volle moed uit hun armen en riep vrolijk:
‘Ik trakteer!'
De ijscoman glunderde toen hij drie dikke bollen ijs op de knapperige koekhoorntjes plakte.
Hoer zette het kroontje van Prinses recht en Kip pikte zacht enkele kiezeltjes uit haar knieën.
Met al het ijs liep Hoer naar de oude boom, klopte op haar bast en zei:
‘Kom Prinses, we gaan ijs eten.'
Zo gezegd zo gedaan.
Hoer en Prinses leunden tegen de boom.
Hoer wierp een ijsje op de grond voor Kip.
Daarna likten en peuzelden ze , in langzame tred, het ijs op.
De oude boom glimlachte....
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 301 keer bekeken
-
HOERA MN EERSTE BUNDEL PROZA VERHALEN IS UIT
28 juni 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 314 keer bekeken
-
DE HOER EN DE DUIF
22 juni 2008DE HOER EN DE DUIF
De Hoer liep met ingehouden snikken langs de gracht.
Kip en Hond waren in geen velden of wegen te bekennen.
Ze zocht en zocht en vond geen enkel spoor.
Hoer plofte op een park bankje neer en depte haar gezicht met een grote witte zakdoek af, stak daarna een sigaret op en vloekte.
Ze vervloekte haar leven eruit.
Vervloekte de mannen.
Vervloekte de pijn in haar ziel.
Vervloekte alles.
Toen ze was uitgevloekt werd het iets rustiger in haar.
Ondertussen was er een duif op het bankje neergestreken.Hij zat op de leuning en keek naar overstuurse Hoer die voor zich uit staarde.
Ze gaf geen kick en leek van de buitenwereld te zijn afgesneden.
Duif roekoede.
Hij wilde haar aandacht.
Hoer keek niet op of om.
Toen fladderde hij naar haar hoofd en ging daar boven op zitten.
Hoer keek met lachende ogen omhoog.
‘Ha, lieve Duif,'fluisterde Hoer lief.
‘Ha, lieve Hoer,'fluisterde Duif nog liever terug.
Hoer was van plan om heel lang zo te blijven zitten.
Haar leven kon de pleuris krijgen.
Toen de avond in viel en de buik van Hoer honger kreeg, stond ze op.
Ze beval Duif om alsjeblieft te blijven zitten.
Dat deed Duif.
Vanaf die dag woont Duif bij Hoer.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 301 keer bekeken
-
MIJN BH AAN DE HAAK
13 juni 2008Help, mijn bh heeft zich net aan een haak op gehangen.
Vanmorgen lag mijn trouwe lustige lekkere bh nog plat op gevouwen in de kast. Waarom ze zich nu ineens op de muur heeft gevestigd weet ik niet.
Het enige wat ze me influisterde was dat ze nog even pontificaal tegen de muur geplakt wil blijven.
Meer kreeg ik niet uit haar geschud.
Ik ben al zat blij dat ze mijn borsten niet zo ver heeft gekregen.
Die zitten niet in mijn bh gepropt.
Normaal gesproken natuurlijk wel.
Want een bh kun je vergelijken met heerlijke weldadige verwen kommen.
Hele zachte lieve kommen die er voor zorgen dat alles goed bij elkaar blijft hangen zonder al te veel schudden.
Tegenwoordig is het ‘in' om bh's te dragen met veel stof , zodat je tepels niet zichtbaar door je kleren heen priemen.
Dat staat 'netter'.
Dat daarbij de buiken en de bilnaden bloot te voorschijn zijn gekomen, doet niet ter zake.
De tepels hebben zich blijkbaar lang genoeg laten zien.
Tijd voor wat anders.
Wel jammer voor Martin Bril.
Die zocht laatst naar de tepels.
Als ik em tegen kom mag hij best even naar de mijne gluren.
Dat vinden mijn borsten niet erg.
En mijn bh al helemaal niet.
Enfin, mijn borsten zijn em dus niet stiekem gepeerd.
Ze zitten nog lachend aan mijn karmatische lijf geplakt en blijven zitten waar ze zitten. Zeg, kom nou, ik ben toch geen openbaar bezit?
En al helemaal niet als muur tooi in het open baar bezichtigings gebied.
Stel je voor.
Men zou zich er een aanstoot aan kunnen nemen.
En dan , als klap op de vuurpijl, aangifte doen.
En dan is het mooi gebakken peren geblazen of eindigen we net zoals Nekschot in de picture.
En daar kiezen we niet voor.
Trouwens, als Nekschot moet uitkijken, dan mag het Volkskrantblog ook wel uitkijken. Volgens de tegenwoordige justitie mag er niet tegen groepen chronisch geagigeert worden.
Dat zaait haat en verderf.
Nou, nou, gutteguttegut.... dan mag de Telegraaf , Wilders en Verdonk ook eens stevig aan de tand gevoeld worden.
Die doen niks anders dan polariseren.
Of zou een rechtse ballen krant en een rechtse veramerikaanste politicus meer mogen dan een flauwe internet-cartoonist?
En zou het volkskrantblog ook meer mogen?
En hoe zit het dan met Geen Stijl en de Lucaswashier kwiebussen of Joep van het Hek en Hans Teeuwen?
Die grappen en grollen toch iedereen aan het kruis?
Welliswaar een ieder in zijn eigen stijl, maar toch.
Zouden de blinde politici dat wel door hebben?
Of zou het komen doordat er drie jaar geleden een aangifte gedaan werd en de jusitie nu een mooi voorbeeld casus-je aan het volk voorschoteld?
Zou dat het zijn?
Gelukkig loopt er ook een aangifte tegen Wilders.
We zullen echter nog drie jaar moeten wachten voor de man in zijn kraag wordt gepakt. En Verdonk zal met haar sluwe scheve mondje de dans wel ontspringen.
Zo gaat dat altijd met het harde soort.
Maar ik dwaal af.
Mijn borsten smeken inmiddels om de bh.
Deze muur bh zat namelijk het lekkerst.
Ik stel ze vandaag teleur.
Mijn borsten dan.
Als mijn bh zo graag effe aan een muur wil hangen, wie ben ik dan om te zeggen dat dat niet kan?
Nee, in mijn schuilplaats heerst vrijheid en democratie.
En vooral de vrijheid van expressie.
Dat ontbreekt nog wel eens , now a days....Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 277 keer bekeken
-
DE SCHAAMLIP
26 mei 2008Toen ik met veel spot en uitgewrongen humor gisteren een krakkemikkige, maar wel plezierig ogende column ergens in elkaar flansde, stuitte mijn Socratische brein op het fenomeen ‘SCHAAMLIPPEN CORRECTIE.'
Verbaasd pakte ik het woord op, schudde het goed door elkaar en liet het , nadat het was uitgekrijst, voor mijn voeten vallen.
Daar lag ze dan geheel nakend, ‘mijn schaamlippen correctie.'
Ze trappelde en spartelde nog het rode van haar lippen en bedaarde weldra.
Ik keek haar aan en dacht:
‘Wie bepaalt er nu eigenlijk hoe een schaamlip er uit moet zien?'
Ik fronsde mijn hoofd, tuitte mijn lippen en vroeg het vervolgens aan de inmiddels ontspannen schaamlip op de grond.
De schaamlip peinsde en peinsde en bekende op den duur dat ze daar geen enkel antwoord op kon geven.
Na nog wat heen en weer gepeins, bedacht mijn Socratische brein het volgende vraagstuk:
‘Als ik niet weet hoe een schaamlip er uit moet zien, en de schaamlip aan mijn voeten weet dat ook niet, hoe weten dan diegenen die zo'n operatie van correctie ondergaan dan wel hoe ze er behoort uit te zien?'
Mijn Socratische brein peinsde en peinsde en kwam uit nood in een brainstorm terecht die bedacht:
‘Kijken de meestal vrouwelijke deelnemers van deze correctie torture dan naar pornofilms waar 'now a days' alleen maar gecorrigeerde schaamlippen aan mee doen?
Is dat hun referentie?'
De schaamlip op de grond schudde ernstig haar hoofd.
En ik dacht hetzelfde.
Toen volgde de volgende onderzoeksvraag:
‘Waar halen ‘ze' de informatie dan wel vandaan?'
‘Wordt dat in soaps rond geroddeld hoe je schaamlippen behoren te zijn?
Of staat het geheim in de Glossy's , waardoor de trend als een olievlek, ahum... als een schaamlippenvlek zich over de onzekere vrouwelijke bevolking verspreid?'
Vertel het me.
Want ik begrijp het niet....Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 437 keer bekeken
-
VAKANTIEGE(Z)WOEL KUN JE BINNEN EEN UUR PAKKEN EN OPSLUBBEREN
13 mei 2008Binnen
een
uur
kun
je
die
pakken........
Dat vakantie Gezwoel .
Dat heerlijke levens gevoel...
‘Hoe dan?'
Nou.... t' is heel simpel.
Grijp een mooie warme dag....rond avond-etenstijd......
Leef in het nu...
Zet mobiel uit...
Je pc...
Sluit de krant...
Smijt de tv uit raam...
Smoor wat groenten en zalm apart in olijf olie...voeg veel verse kruiden toe....
Zet rosé koud......pak glazen/ kommen /bestek...Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 380 keer bekeken
-
BOEROEBOEROEVROUW 32
24 april 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 373 keer bekeken
-
BUNDEL UIT; HEKEL & DE DRUPPELS UIT DE SCHOFTEN SCHEUREN
20 april 2008
http://nieuwsbrief.iwes.nl/index.php?id=MjE5NjIzMDM1NjAw
Met trots melden wij u dat eind mei de eerste exemplaren van Hekel & de druppels uit de schoften scheuren, geschreven door Isis Nedloni (pseudoniem van Iris Nolden), van de drukpersen rollen.
Een prachtige serie korte poëtische verhalen met veel verbeeldingskracht spelen zich meestal af in de buurtkroeg waarin Hekel, een fantasiefiguurtje, op een warme wijze stoeit met de uiterst ‘vrouwelijke’ personages. Essentiële, herkenbare emoties zoals liefde, het verlangen ernaar, conflicten en de dood worden aangeraakt en zijn de thema’s gesausd met humor.Het wezentje Hekel sust, koestert, beschermt en houdt erg van zijn vrouwen. De verhalen zijn gedeeltelijk ontsproten uit de realiteit en vervlochten door de kronkels en rijke belevingswereld van de auteur. Soms kruipt RodeVrouw in tranen van troosteloos verdriet over de grond, hangt ze van blijdschap aan kroonluchters of schreeuwt het over de daken van geluk. Dit proza bezit een geheel eigen vorm waar u uzelf gemakkelijk in herkent.
Een leraar ontdekte al dat Isis Nedloni een literaire aanleg had. Eerst schreef ze uit nood, daarna was het een drang tot zelfexpressie, Schrijven vormt, samen met schilderen en fotografie, haar authentieke autodidacte kunstenaarschap. Het spel van de taal hoort bij haar dagelijkse bestaan en ervaart ze als een noodzakelijke uitingsdrang. Onder andere publiceert ze onder het pseudoniem Isis Nedloni op het vluchtige internet en wordt haar verbeeldingskracht steeds groter. De Hekel-serie heeft zich de laatste twee jaar ontwikkeld tot een eigen unieke vorm.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 404 keer bekeken
-
HEKEL EN DE DODE BUURMAN(klik op titel)
18 april 2008HEKEL EN DE DODE BUURMAN
Hekel ligt op zijn ruggetje in een lauw lentezonnetje op de vensterbank van de buurtkroeg. Via de spleetjes van zijn oogjes volgt hij een troepje duikelende vogels in de lucht.
In de verte komt MooieVrouw aan.
Als Hekel haar denkt te spotten springt hij gewiekst omhoog , zet zijn handjes als een kommetje langs zijn oogjes en drukt daarmee zijn gezichtje tegen het raam.
‘Ja, hoor, dat is ze’, mompelt hij.
Snel als een vluchtende muis rent het wezentje de kroeg uit en joelt op haar af.
MooieVrouw zwaait en roept joelende lieve woorden terug.
Hekel klautert via haar lange benen naar boven en zit weldra pontificaal met blozende wangen op haar schouder.
De hand van MooieVrouw kroelt in zijn haartjes en delen ze beiden luchtkussens uit.
Even later ploft ze op het afgebladderde bleke bankje voor de kroeg neer.
‘Lang niet gezien, lieve schat!’ knispert Hekel blij.
Hij kijkt nieuwsgierig naar de contouren van haar klassieke gezicht en vervolgt:
‘Je ziet wel wat witjes, zeg! Hoe komt dat nou?’
Ze smakt met haar rode lippen, trekt een diepe frons en sputtert:
‘Mijn buurman is plotseling dood gegaan. Ineens stonden er, vanuit het niets ziekenwagens, politie auto’s, lijkwagens, lint afzettingen en nog meer bezorgd verzorgend schorriemorrie voor zijn meestal eenzame deur.’
Hekel schudt zijn hoofdje en zegt:
‘Oef…, dat is knap verdrietig!’
MooieVrouw kijkt met wat moede ogen verwonderd naar het wezentje en vervolgt:
‘Nee, verdrietig is niet het juiste woord. Ik had geen contact met de man.
Het was meer de confrontatie van leven en dood. Zo vlakbij.’
Ze graait in haar tas, schudt een sigaret uit het pakje, blaast hoorbaar de rook naar boven en als ze met spleetogen de buitelende troep vogels hoog in de lucht met plezier heeft gadegeslagen vervolgt ze:
‘s’Nachts kan ik er niet van slapen. Telkens zie ik de buurman met een doos boodschappen zijn deur in gaan en blijft de deur voorgoed dicht. Ik staar s’nachts in bed naar de muur die aan zijn huis grenst. Dat er nog geen vijf meter verderop, aan de andere kant, een dode heeft gelegen vind ik een macabere bizarre situatie.’
Hekel rilt.
MooieVrouw ook.
Het wezentje springt op haar schoot en aait en klopt haar hand.
‘Ik voel me nog naakter dan ik al was,’ fluistert ze.
Haar rode lippen steken af bij haar witte gelaat.
Hekel kijkt haar smalend aan en grapt:
‘Nou….naakter dan je nu bent, mag niet worden hoor!’
MooieVrouw glimlacht.
‘Nee, anders kunnen ze mij opsluiten in het leipespieze!’
Ze schudden allebei hun hoofd.
MooieVrouw leunt achterover en laat de lauwe lente zon haar gezicht opwarmen.
Rondborstige Barjuffrouw zeilt met een blad vol dampende chocolade melk de kroeg uit en ploft met blozende warme wangen op het bankje neer.
Aan de overkant van de gracht ligt een kat in verstilde krul in het zand van een oude grote dikke boom.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 320 keer bekeken
-
DE BOLLEBOFFEN EN HUN BOLLENWANGEN HAPSNOET VROUWTJES
16 april 2008Gelukkig is de intentie om weer een vriendschappelijke relatie met de eerder op mijn raam bonzende buren in een ietwat prettiger vaarwater gekomen en gaan we, hoop ik, als we allemaal weer wat bijgekomen zijn van de doorknetterende emoties, met zn allen ener uitvoerige Bourgondische maaltijd nuttigen en de schrik die is ontstaan voorgoed uit ons gestel verdrijven. Althans, dat is de hoop van de gedachten die verder de tijd door kabbelt.
En warempel, als na dagen onrust, ik eindelijk uit mijn op apengapen liggende positie ben geklommen, beginnen andere dorpelingen aan me te rommelen en op potten en pannen te slaan.
Het zijn de zwart wit denkers.
Van verderop.
Die ontmoet je overal, de gevangen zwart wit bespikkelden die zonder grijze velden leven. Het is of het een of het ander. Een middenweg bestaat niet. En dat, terwijl dit bulderende leven, wat je als sterveling overkomt, zoveel nuances kent. De gespikkelde bolleboffen met hun bollewangenhapsnoet vrouwtjes weigeren naar de vele onmetelijke aantallen kleuren of gradaties van het leven te luisteren en schieten nu met behoorlijk knallende hagel in mijn tuin. Dat vind ik niet erg, hoor. Alleen schrikken de vogels er zo van.
Eerst kwamen de snoeshaantjes via mijn openstaande achterdeuren binnen.
Tegenwoordig zwijgen ze me dood of behandelen me alsof ik lepra heb. Als ik sporadisch in mijn vroegere stamkroeg kom om van een paar wijntjes te nippen, vluchten sommigen als wezels met hun staart tussen de benen de deur uit, nog voor ik me pontificaal bij de haard genesteld heb. Een gedagje gaat er niet meer af, zelfs geen knikje.
De zwart wittelingen begrijpen ook niet dat het juist bevrijdend werkt om even een heel klein stukje van de vuile was buiten te hangen, lekker uit te laten waaien, goed door te laten wapperen en zo de ‘ikke, ikke en de rest kan stikken structuur' op frisse wijze kan doorbreken.
Deze, zich steeds vaker herhalende macabere ervaringen met de bolle bespikkelde medemens, hebben mij doen besluiten om een muur om mijn landgoed te bouwen. Ik was toch al van plan om me volledig terug te trekken en me in mijn werk te verliezen. Dit soort afleidings manoeuvres doen de scheppingsdrang immers geen goed. Ze verbrokkelt waar je bij staat.
Enfin, die muur die komt.
En dan niet zomaar een muur, maar een hele stevige dikke en vooral hoge, die met geen buskruit is weg te blazen. Te zijner tijd hak ik nog wel, een nisje, mijn laatste rust plaatsje in t' zelfde muurtje en laat haar overgroeien met de meest mooiste bloeiende klim struiken ooit. Zodra de stenen gestapeld, het cement droog is en afgeborsteld, metsel ik nog van die nare vlijmscherpe punten van het één of ander aan de bovenkant. Als je iets doet moet je het ook goed doen. Vooral op dit vlak. Ik ga natuurlijk geen enkel risico lopen om overvallen te worden door het één of ander wat over mijn muur naar binnen kruipt. Dat heb ik immers al een keer of wat meegemaakt. Toen kwam er een enge kwaadaardige insluiper met een kriebelige zwarte bivakmuts en een stinkend krakend leren jack op mij liggen die een koevoet naast mijn hoofd legde alsof het een bos bloemen was.
Alleen de geur, de kleur en haar hemelzoete verschijningsvorm en nog eindeloos veel meer ontbrak.
Een tweede keer wordt natuurlijk een gevecht van jewelste. Daar ontkom ik niet aan. Nog voor ik de kans zie om mijn draakjes op de slechte monsters los te laten, heb ik me natuurlijk allang in een stoffige uit elkaar spattende donkere stinkende wervelwind van geweld moeten storten en overleef ik dat soort enge scherpe onwelriekende ruimtes en bijbehorende gevaren echt niet. Mijn tegenstander zal namelijk altijd sterker zijn dan ik, daar mijn existentie geweld en agressie uit den boze vindt en zeer verwerpt.
Ja, ik weet het, ik braak wel eens tijdelijke woorden van vuur, maar daar houdt het dan ook mee op en is in zijn levensdagen onvergelijkbaar.
Des ondanks zal ik me dit keer in zo'n overval situatie echter tot de dood toe verdedigen. Er zit namelijk zoveel woede onder mijn tere schone schedeldak verstopt die als een oncontroleerbare lekke band met veel herrie en achterdruk zal leeg sissen. Er is dan geen houden meer aan.
Het tragische is dat mijn deelname aan deze uiterst domme activiteit hoogstens uit krabben, schreeuwen of een trapje uitdelen zal bestaan om mijn belagers uit te schakelen. Terstond scheuren mijn enkelbanden of kraken mijn knieën, want denk maar niet dat mijn lichaam is getraind om überhaupt verdedigings stoten of duw partijen uit te delen. Integendeel! Mijn lijf heeft dan wel de lengte van een meter drie en tachtig en soepel nogal atletisch van bouw, teer is ze wel. Zonder geweld, spanning of conflicten kan ik al in duizend stukken breken en met een blik worden opgeveegd en dan alleen met een goede lijmsoort weer aan elkaar kan worden geplakt. Dan heb ik het nog niet eens over mijn ziel. Dat is nog erger, deze grote ruime overgevoelige vibrerende roze en rode en soms zeer donkere bewegende massa met een zeer laag decibellen structuur. Er woelt een constante warm aanvoelende storm daarboven die ik steeds beter leer begrijpen.
Enfin, dat doet allemaal niet ter zake. Een prettiger kant van deze situatie is dat als ik daadwerkelijk een ander wezen in nood zie verkeren er een woeste heldin in mij los woelt. Op dat gebied ben ik net een primair reagerend dier. Op andere gebieden ook, maar daar gaat het nu niet om. Altijd al geweest en helemaal na dat leven wat ik achter mijn kiezen heb zitten. Als iemand verdrinkt spring ik terstond in het water, schakel mijn gedachten uit en probeer te redden wat er te redden valt. De goegemeente staat dan met open monden roerloos aan de kant en een enkele keer duwt iemand zijn tenen in het water om de temperatuur te meten. Tegen de tijd dat men zich bedenkt of men nu wel of niet zijn kapsel bederft, heb ik de drenkeling allang op het droge gelegd en is mijn geweten weer gesust. Bij geluk krijgen we ook nog handdoeken aangeboden, worden bij hete kachels neergezet, volgepompt met warme chocolademelk en veel rum er in. Vooral veel rum.
Hoe kun je in hemelsnaam iemand zien verdrinken?
Ik begrijp er helemaal niks van.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 311 keer bekeken
-
BASALE SYMBOLIEK OVER DE LIEFDE
11 april 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 378 keer bekeken
-
MIJN POLITIEKE SPOT BRAAKSEL (klik op title
7 april 2008
Met intens rode en pijnlijke oortjes heb ik het indoctrinerende geblaf aangehoord van de ver-amerikaanste Rita Verdonk, die als een woest trappelende, snuivende gewonde stier beweert dat de Nederlandse cultuur ernstig wordt bedreigd door anders denkenden.
Haar domme inhoudsloze ophitsende geschreeuw houdt ze als een rode wapperende lap voor de eveneens domme angstige kiezers of vluchtige aanhang, die blijkbaar ook niet meer weten waar de cultuur nou eigenlijk wel of niet uithangt.
Automatisch kijk ik met een irritant aangelopen rood hoofd opgewonden om me heen.
Ik kijk en ik kijk en ik kijk en ik speur nog eens goed .En nergens, nergens, nergens, vind ik afkalvingen of afbraak sporen van 'onze' cultuur.
De cultuurbarbaren brullen, zoals gewoonlijk, uit hun rood aangeslagen nauwe stijf gespannen nek.
Doch...,volhardend als ik ben, ik geef het natuurlijk niet zo gauw op en ga trouw stap voor stap , met mijn intense speurwerk verder en besluit na eindeloos vergeefs zoeken, mijn grote loep maar weer eens voor de dag te toveren om de boel nogmaals en nog grondiger te gaan inspecteren.
Nog steeds zie ik dat de fanatieke cultuurbarbaren zondags voetenstampend in files voor Ikea staan. Nog steeds worden de boeken van Reve niet met veel kabaal uit de schappen van boekenwinkels getrokken en met een volkse opstand van anders denkenden op de brandstapel gegooid.
Ik speur verder... en verder....en kan nog steeds als vrije, roodharige vrouw in een rood strak jurkje door de brallerige PC Hooft straat lopen, zonder dat ik ook maar van iets, behalve van mijn geld, wordt beroofd.
Als ik moedig verder speur naar de cultuur afbraak kom ik tot mijn grootse schrik achter het feit dat ik, ondeugend als ik ben, voor de kassa van het Stedelijk museum, mijn rode te strak zittende naaldhakken stiekem uit kan trekken en verder geruisloos op nylons, na betaling uiteraard, het gebouw kan binnen glippen. Zonder te worden lastig gevallen kan ik geheel vrijblijvend, in de kunstige Hollandse cultuur verdwalen en soms ape- gapend vol verwondering in alle vrijheid, meestal tot 5 uur sluitingstijd, voor al dat moois blijven staan.
Of zou ik dan toch met een rode blinddoek doof en vooral blind in dit leven staan?
Kijk ik, zoals gewoonlijk, niet goed om mij heen?
Dat ik al weken lang wordt lastig gevallen door de agressieve media beeldvorming van de getraumatiseerde oproerkraaiende geblondeerde Wilders, breekt ook de cultuur niet af.
Maar, koppig als ik ben, ik geef het niet op, en stap moedig in mijn rode derdehands jaquar, klem mijn zwarte leren tas nog eens stevig tegen me aan en speur verder naar glimpen of barstjes van afbraak sporen van onze, o zo, in levensgevaar zijnde bedreigde cultuur.
Maar helaas... na al dat gewroet en gewoel, vind ik nog steeds niks.
Zonder enige obstakels kan ik een rood theater binnen lopen en het Nationale ballet of Hans Teeuwen gaan bekijken en kan ik bij alle kappers rondom het oude theater, mijn haren rood of paars of zwart laten verven of bij een naderende avond blues, een rode, witte of rose fles wijn aan mijn rode volle lippenmond zetten en deze met gemak van heb ik jou daar, leegklokken zonder dat ik bedreigd wordt door de cultuurbarbaren die mij dat schijnen te willen verbieden.
Ook staat de oer-Hollandse- pot- pinda- kaas- met- extra- nootjes nog steevast op dezelfde plaats in mijn fel rode keukenkast en trek ik me ook niks aan van de buren die mijn wilde bamboe bloementuin met rood aangelopen konen hoofdschuddend afkeurend blijven begroeten.
Ik kan zelfs een oningezonden colomn schrijven en deze ook nog eens an plein publiek aan alle cultuur fanaten in het openbaar laten lezen, zonder dat ik met rode tomaten of schandpalen dreiging, wordt bekogeld.
En hoef ik al helemaal niet bang te zijn dat mijn pc op een dag zomaar via een prive-bom-aanslagje pardoes explodeert.
Nog steeds kan ik me vrijer-lijk bewegen met mijn laptop onder mijn arm en me in alle vrijheid bezig houden met alles wat mijn hartje begeert. Op de dam kan ik dagen lang hard op uit Baudelaire gaan voorlezen en zomers mijn huid naakt laten opkleuren zonder arrestaties van de zeden politie.Nergens worden vuurtjes voor mijn deur aangestoken om me uit mijn huis te roken en nergens zie ik enige sporen van aanstalten dat de cultuur-bedreigers mijn zeer revolutionaire verlichte boekenkast in lichter laaien willen zetten.
Zelfs een opvallend verdwaald lucifer doosje komt mij niet onder ogen.
Dat nu de rode wallen buurt in m'n stadje wordt gesloten heeft ook al niks met cultuurbarbarisme te maken, maar meer met de zware criminaliteit en de alsmaar heftiger wordende vormen van vrouwenonderdrukking en slavernij; Een item waar de dolle Mina' s en de rode vrouwen ook al tegen vochten.
Dat de maatschappij steeds harder wordt en onze cultuur, mensen nog steeds als rechterlijke dwaling a la zondebok onschuldig vast kunnen zetten, zegt natuurlijk ook niks over deze cultuur.
Dat rechters hun handen nog steeds in kommen rood water in schijn onschuld kunnen wassen, zegt ook niks.
Zolang de, van hun individuele AOW, uitgezogen morsige bejaarden een mini hondje met een rood dekje mogen uitlaten en de monteur op rederlijker wijze de roodgeverfde rollator goed bijhoud en vooral op tijd olied, zal er geen haan naar kraaien.
Ook de fel rode niet...Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 399 keer bekeken
-
LONKENDE ROEP VAN PLUIZIGE ROZEN PROZA(Klik op titel)
6 april 2008Als mijn teer verdwaalde ziel
zich als zingende zwervers gedaante ontpopt heeft
zijn de wellustige krakende
rozen van je uitbundige blinkende zielengift
niet herkent door het vage
geroep van je vochtige volle lippen
die telkens de nacht los braakt in al haar
stormen en verder loopt als een koordanser
die statig wankelend leunt op uitgebalanceerde
sporen van het ochtend geroep.
In de rode dauw van je knisperend mooie ogen
die me met zijn schittering lieflijk verblinden
en smekend
mijn bonkende hart naar je toe trekt,
ontstaan kolkende zeeën van woestijnen vol
lonkende
blozende pluizige rozen waarin ik vol overgave in verdrink..
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 416 keer bekeken
-
VOLG MIJN CREATIEVE PROCES VIA DUMMY
5 april 2008Hier, mijn vervolg op het werk van gisteren...en gisteren weer het vervolg van eer eer gisteren....
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 396 keer bekeken
-
LAATSTE WERK UIT DUMMY
3 april 2008
De vinger en de pijlen intrigeren mij en ga deze verder uitwerken.....
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 368 keer bekeken
-
PROZA: HART LONKT NAAR HETE LIEFDE ......(klik op titel)
31 maart 2008Hart lonkt naar hete liefde
Ze spettert knetterend
in de smeltende omwenteling van verlangen.
Speurt snuivend naar de geuren van je ziel,
de klanken van je huid,
door dikke plakken te zoenen
in mijn warm doorwoelde
gemarineerde perzikenvlees
en vers welriekende buit.
Hart verlangt naar zwoele aanrakingen
en aaien die slurpen aan de geuren
van satijn en lagen rozen bedden bladen
die weggeblazen tochten en kirren van plezier.
Mmmmm.....en dan te eten van zoete rode dikke lippen
die samen met gulzige blikken blijven likken,
je zoute huid schrapen of extra boenen
en denken aan je welriekende
altijd lonkende nek die ik zuig ga zoenen.
Hart lokt kwijlend naar vrijheid
en tongen die als ratelslangen de jouwe durven raken,
daarbij glanzend verdrinken
in de omhoog stortende Hart-s-tocht-en
van een hete bulderende kier.
Hart sluipt, het kruipt, het perst,
het wringt en hunkert zich naar buiten.
Het spettert, golft, kolkt, buldert, plenst, krult ,
knettert, stormt woest en vind zuchtend slakend
haar weg in de hitte van jouw eeuwige vuur.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 386 keer bekeken
-
HEKEL EN DE HYPERVENTILATIE
29 maart 2008HEKEL EN DE HYPERVENTILATIE
(Klick op de titel en je ziet het verhaaltje in de juiste compacte vorm)
In slow-motion komt MooieVrouw het oude stads parkje in gelopen.Het weer is lauw kwakkelig en leunt tegen de rand van de pesterige kou aan.
MooieVrouw heeft zich verstopt in een zwarte namaak bontkraag. Haar volle lippen zijn rood geverfd en heeft ze met een kwastje, zwarte kool boven haar grote blauwe donkere ogen geplant.
Op een mossig afgebladderd bankje midden in het park zit Hekel. Hij heeft z'n beentjes over de rand bungelen en schommelt daarmee heen en weer.
‘Hee, MooieVrouw!' roept hij, als hij haar in het vizier krijgt.
Ze lacht zuinig en ploft weldra naast Hekel neer.
Het wezentje kijkt naar haar gezicht en kucht een paar keer.
‘Hij haalt diep adem,raapt al zijn moed bijelkaar, springt behendig op haar schoot en vraagt:
‘Waarom staat er een enorme bezorgde rimpel op je voorhoofd, MooieVrouw?'
Ze kijkt omlaag, geeft een flauwe glimlach weg en knarst schor:
‘Sinds ik twee keer door een gestoorde volkskrantweblogger Dunya ben opgebeld en daar woest op heb gereageerd, slaap ik slecht. Dan wroet ik onvrijwillig door herinneringen van een koud verleden door de zwarte nacht en ligt er een enorme steen op mijn borst. Het lijkt net of ik dan iets verloren heb en het me uren gevangen houd.'
‘Oef ', antwoord Hekel, ‘Dat klinkt zwaar benauwd.'
‘Dat is het juiste woord! Het is zwaar benauwd!Als klap op de vuurpijl krijg ik ook nog een belachelijk lieg mailtje van een zure vrouw uit het Arnhemse kunstcirkwie/klasvijf/MvdV!...Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 433 keer bekeken
-
OORLOGS PROZA
28 maart 2008Toen de oorlog voorbij was...
haar oorverdovend gebrul eindelijk was
gestild...
toen de oorlog voorbij was en haar stank in
ochtend mist gehuld...
toen de oorlog eindelijk voorbij was keek ik
heel schichtig om mij heen, kneep in mijn huid
om het goed te laten geloven...
Was het waar?
Was het waar?
en keek wederom goed om mij heen...
toen de oorlog goed en wel voorbij was keek
ik scherp en achterdochtig om mij heen...
om mij heen...
en begon te zingen...
ik begon te zingen...
eerst zacht...
en keek nog eens heel goed om mij heen...
toen harder...
en harder...
toen begon ik hard te zingen...
en zong uit volle borst...
en toen ik lang, lang uit mijn volle borst aan
het zingen was...
lang uit volle borst aan het zingen was...
begon er iets van binnen te trillen...
het trillen was spinnen...
het begon van binnen te spinnen...
eindelijk begon ik van binnen weer te
spinnen...
En
pas duizend bloesem geuren verder
pas duizend bloesem geuren verder
rook ik de geuren van mijn wonden weer...
die nimmer zongen
en weigerden te spinnen
tot op de dag van vandaag...
Toen de oorlog voorbij was
begon ze van binnen
zonder spinnen
zonder zingen...
(foto:
.jpg)
'gewond...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 421 keer bekeken
-
HEKEL EN MIJN STALKER DUNYA
27 maart 2008HEKEL EN DUNYA
(Klick op de titel en je ziet het verhaaltje in een compacte vorm)
‘Nou , het is weer zover, jongens!' krijst MooieVrouw de buurtkroeg in zodra ze met zwoel geruis binnen komt vallen.
Het groepje opgewarmde mannen aan de punt van de bar keren hun hoofd in hetzelfde ritme richting de Mooie wat ontdane Vrouw.
Rondborstige BarVrouw kijkt op van het klotsende glazen spoelen en vraagt vriendelijk bezorgd:
‘Wat is er nu weer gebeurt?'
MooieVrouw laat zich tegen de bar aanleunen en vervolgt met een wat schorre stem:
‘Nou, je weet dat ik als schone volkskrantblogger achterna gezeten werd door ene Dunya?De groep dikbuikige mannen knikken.
'Die gek beweerde dat Taalbeest en ik haar ranzige foto's hadden opgestuurd; Dunya die altijd aan het intrigeren was en zelfs mijn expositie heeft bezocht in alle anonimiteit?'
‘Ja, die kennen we! ' roepen de mannen in koor.
‘Nou.., die geflipte stalker belde mij een week of wat geleden op!''Via mijn prive telefoon!'
Er zoomt een verontrustte verontwaardiging over de bar. Strakke gezichten kijken MooieVrouw nieuwsgierig aan. Ze vervolgt hakkelend:
‘Ik kreeg een totaal wild vreemde aan de lijn die me brutaal met leugens en modder bekogelde.'
‘Wauw, wat eng!' roept RondBorstige BarVrouw.
De mannen brommen en knikken eenstemmig mee.
‘Ja, eng, dat is het juiste woord. De engte glipte zo mijn atelier binnen en was ik dagen lang enorm van slag en in de war!'
Ze slikt, schraapt haar keel en zegt:.
‘Het was mijn dieptepunt van dit jaar. En de wanhoop die daarop volgde dreef me uiteindelijk weer naar boven. Nog dagen erna schrok ik als er portieren werden dichtgegooid. Ik gluurde dan achterdochtig naar buiten en bereidde mijn achterhoofd zich voor op een waanzinnige vrouw voor mijn deur. Via haar extreme opbel actie werd ik weer geconfronteerd met mijn verscheurde verleden.'
‘Oooohhhh, is Dunya een vrouw?' Perst één van de mannen uit zijn mond.
‘Ja, een oudere vrouw die zei dat ze Dunya van het volkskrantblog was en Marion heette. Ze had een doorrookt stemgeluid, vermoedelijk een alcoholiste, zo apatisch klonk haar vage ingetogen brokkelige stemgeluid. Ik herken dat soort types uit duizenden.'
MooieVrouw gritst een sigaret uit haar tas, steekt deze in een flitsend tempo aan en vervolgt:
‘Toen ik erachter kwam wie de belster was ben ik erg kwaad geworden en schreeuwde ik wanhopig dat ik niets met haar te maken wilde hebben! Trillend smeet ik de telefoon op de haak.En als klap op de vuurpijl werd een paar dagen later mijn undercoverblog MOOIEDINGENBLOG, abrupt gesloten.'(zie www.volkskrantblog.nl/blog/49778 )
RondBorstige Barvrouw heeft hoofdschuddend het verhaal gevolgt.
Ze pakt de handen van MooieVrouw en zegt:'Nou je mag wel in het guinnes book of records als de meest verbannen kunst weblog koningin allertijden.'
Er barst een bulderend gelach los.
Rondborstige Barvrouw knijpt in haar handen ,geeft vette warme knipogen weg en zwoelt:
‘Het is gelukkig weer goed afgelopen!'
‘Op het nippertje, op het nippertje,' zucht MooieVrouw diep.
Hekel is inmiddels uit zijn slaapkrul ontwaakt en rent zo snel als een wegvluchtende muis naar de bar.
Het wezentje klautert behendig naar boven en zit even later op de schouders van MooieVrouw.
Hij kroelt met zijn handjes in haar fris ruikende rode dikke haren bos en zegt vrolijk warm:
‘Ik ben blij dat je je zelf er weer hebt uitgeworsteld, lieve MooieVrouw!'
Dan begint één van de mannen te klappen.
Andere volgen.
Weldra klappen ze allemaal.
MooieVrouw bloost.
Het klappen maakt haar verlegen.En blij...
Ze is ook blij dat ze nog leeft...
(Op www.basicpublishing.nl zie chicklit vindt u een ruim assortiment van mn schrijfsels.)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 362 keer bekeken
-
HEKEL EN DE PESTERIGE WINTER
26 maart 2008Hekel en de pesterige winter.
MooieVrouw komt dik ingepakt, haar hoofd in dr kraag verstopt bibberend de kroeg binnen strompelen.
Rondborstige barvrouw sjouwt drukdoende heen en weer met blokken hout en stapelt deze zorgvuldig bij de houtkachel op.
MooieVrouw werpt haar jas over een stoel, dribbelt elegant achter Rondborstige Barvrouw aan en zegt:
‘Laat mij ook eens mee sjouwen!'
De BarVrouw draait zich glimlachend om en drukt met gemak een stapel hout in MooieVrouw haar armen. Deze zucht even als ze de zwaarte en de hardheid van het hout tegen haar boezem aangedrukt voelt. Ze raapt haar moed bijeen , loopt met gestrekte rug verder en legt , alsof het haar allerdagelijkse bezigheid is, behoedzaam het hout in gestapelde rijen op elkaar.
Hekel ligt op een kussentje in de vensterbank en slaat door de spleetjes van zijn oogjes, met plezier de twee vrouwen gade.
MooieVrouw sluipt door een klapdeur naast de bar via de keuken Barvrouw achterna en komt op een grote achterplaats waar een muur van hout hen glunderend aan kijkt. Pak me dan, pak me dan lijken ze te roepen.
‘Nog tien stuks, dan is het weer genoeg voor vandaag, ' zegt Rondborstige Barvrouw en geeft een vette knipoog weg.
MooieVrouw haar ogen glijden over de ritmische structuur van de houtgestapelde muur en roept als een dominee die aan zijn speech knaagt:
‘O, wat verlangen mijn blote voeten naar de verse grond!
Wat verlangt mijn lijf naar lichte kleren!
Wat verlangt mijn ziel naar het heldere licht!
Wat verlangt dit alles naar mijn lief!'
Barvrouw kijkt glunderend naar MooieVrouw. Ze lacht breedgebekt haar wit blinkende tanden bloot en zegt:
‘Nog effe meid, nog effe...dan zijn we door de winter heen!'
‘Dat ik het hier zolang volhoud is mij een raadsel,' zucht MooieVrouw mompelend na.
Barvrouw stookt de kachel flink op.
Het wordt behaaglijk warm .
Een groepje koud gekleumde mannen staan armen zwaaiend en met ingezogen adem sissend rondom de kachel.
Buiten stort de hagel zich kletterend tegen de ruiten.
Hekel draait zich knorrend in een slaapkrul om.Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 346 keer bekeken
-
VANDAAG NOG MEER PROZA DRUPPELS
25 maart 2008Het terrein braakt vlammend
duizend schoenen in je schoot
ze murmelt lief aan stuiptrekkende lasso's
wenkt schichtig naar de zon zo bloot
trekt spottend sporen naar de maan
zuigt klotsend zonder smoren lippen leeg en aan
voelt lachend stralend aaiende billen die kle-ef
knarst kruipend vlinders de siddering heet
stuwt lust naar doorbloedend kook orgaan
zweet likt brullend huid door open raam
gestolde liefde dient mijn vallende bruid
in zoet bedwelmend kruidig haar
trouw aan het zelf zonder omkijken naar
door bloesem tuinen van spattend goud
en doorwoelde monden met stout doordrenkt
van fluisterend stervend bitter zout en bloot
dat oud en omwonden
schoenen braakt in mijn huilend vallende schoot
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 321 keer bekeken
-
DE PROZA DIE ZICH VANDAAG GAANDE WEG UIT MN ZIEL PROPTE
19 maart 2008Als mijn, in de woestijn roepende
verloren ondeugende schaterlachende
volle lippen verdwalen in een zompig
zinkend zoet gekruid brullend moeras.
Hoe ik ook trek of duw,
verdwalen doen ze toch
naar de zakkende bodem
van het grijnzende waterbos
waar het even rusten is geblazen
voor mijn watertrappelende altijd glanzende
lippen die mijn ziel verraden
en later weer moedig,
doch geschaafd met klam zweet
en trillende knieen
uitgebleekt verder zullen sjokken,
zoekend naar sporen van mijn lieveling
en altijd zijn lippen zal hervinden
zonder smiezen
in de taaie gloeiende avond zon
van ons leven,
als we beiden weer bereid zijn
tot blakend blozen
en de schrik woest
van onze gebogen ginnegappende
en treurige ruggen afschudden
alsof we er zelf voor konden kiezen...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 345 keer bekeken
-
BOEROEBOEROEVROUW 31
17 maart 2008
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 363 keer bekeken
-
BOEROEBOEROEVROUW 30 EN KIP VERWENT HOER
14 maart 2008Vandaag dit werk afgerond afgerond en mag ze aan de zwarte muur.... Ik hou niet voor niks van Frida Kalho...
En ontstond het volgende verhaal zodat alles luchterder werd:
KIP VERWENT HOER
Vervolg vorig verhaal:
Kip wordt eerder wakker dan Hoer. Ze ontsnapt uit de warme greep van Hoers armen, rekt zich zacht piepend uit en kijkt naar de contouren van de slapende Vrouw. In haar gezicht ziet Kip hoe uitgeput ze is. Er zit een brede dubbele fronsstreep tussen haar wenkbrauwen geplakt en zijn er streepjes rond haar rode mond ontstaan die er een tijdje geleden nog niet zaten.
Kip zucht bij dit aangezicht.
Dan vermant ze zich, springt van de reuze krentenbol, rent vliegensvlug naar buiten en gaat als de wiedeweer zaadjes bij elkaar verzamelen die ze in een grote zak stopt. Als de zak vol is, sleept ze deze naar de bakker die van al het verzameld graan verschillend lekkers moet gaan bakken.
‘Het is voor een uitgeputte vrouw ,’ roept Kip naar de bakker.
‘Die heeft veel lekkers verdiend.’
Dat laat de bakker zich geen tweede keer zeggen. Hij neemt de zak met zaadjes aan, weegt deze en beloofd Kip dat hij veel lekkers zal bakken.
Zo gezegd zo gedaan.
Weldra is het een gestommel en gestuif van jewelste in de bakkerij. Allerlei bakvormen worden met kabaal uit kasten getrokken, de granen geplet, het meel gekneed, in kookboeken geloerd…
Na een tijdje zweten wordt het stiller in de bakkerij en persen zich de meest lekkere geuren door de kieren van de bakovens naar buiten.
Evenlater stopt de bakker allerlei vers gebakken lekkers in een paar dozen en overhandigt deze aan de inmiddels zeer blije Kip, die de dozen met al haar kracht naar de reuze krentenbol duwt waar de uitgeputte vrouw nog steeds in een diepe slaap verkeerd.
Kijk nou toch, denkt Kip, dat schone mens is zo moe, die kan wel drie eeuwen blijven slapen!
Dan beweegt de neus van de vrouw zachtjes en begint ze, als een jong konijntje, snuif geluidjes te maken.
Weldra knippert ze met haar ogen en zegt:’Van al die welriekende geuren moet mijn mond kwijlen Kip.’
Kip glimlacht.
Ze staat vlakbij het hoofd van de vrouw .
In haar gele schoon opgepoetste snaveltje klemt wat lekkers.
De uitgeputte vrouw doet haar mond open en vangt het stukje wat Kip uit haar snavel laat vallen behendig op, proeft en kauwt op het verse lekkers en zucht van plezier.
Er rollen tranen over haar wangen.
De vrouw is bevangen door alle onbaatzuchtige liefde die ze van Kip ontvangt.
Telkens komt Kip terug met nog meer lekkers uit de warme doos en werpt het in haar openstaande mooie volle mond.
Dat blijft nog wel even een paar eeuwen zo doorgaan…
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 357 keer bekeken
-
DE HOER EN DE SCHARREL KIP
13 maart 2008Vandaag ontsproot mij het verhaaltje van de hoer en de scharrel kip en is de opzet van een nieuwe BoeroeBoeroeVrouw klaar.
Op een dag heb ik een zwarte muur waar al mijn BoeroeBoeroeVrouwen komen te hangen. Hoe dat er misschien uit gaat zien is te zien in mn laatste informatie pagina 'HEFTIG WERK'. (Een artikel in de Gelderlander)
Alle 25 werken zie je dan als een enorm schilderij bijelkaar (220 x 170 cm) omlijst met zwarte BOA VEREN....
DE HOER EN DE SCHARREL KIP.
Op een lange kade met veel oude bomen loopt Hoer.
Ze heeft een rode strakke jurk aan waar haar ronde borsten en eveneens ronde zachte billen goed in uit komen.
In haar ene hand draagt ze een glimmende pikzwart gelakte tas en in haar andere hand klemt een sigaret.
Haar hakken klakken in een steeds terug klakkende echo door de straat.
Even verderop , bij een grote dikke oude knoestige boom, scharrelt kip.
Een dikke rode bolle alleraardigste lieve warme kip met een geel snaveltje.
Ze schraapt veneinig met haar klauwachtige kale pootjes de aarde los en pikt , alsof haar leven er van af hing, op de grond.
Als Hoer Kip ziet loopt ze naar de rondscharrelende kip toe en zegt:
‘He , kip, wat doe jij hier?’
De aardige bolle rode kip kijkt vriendelijk op, stopt met het geschraap, kijkt vluchtig om zich heen en antwoord:
‘Íkke? Ik pik zaadjes op.’
Ahum, denkt Hoer, dat doe ik ook.
Ze zwijgt en fronst haar wenkbrauwen, graait in haar zwarte glimmende tas, pakt er een verse krentebol uit en werpt die naar Kip.
Nou, die had natuurlijk geen oog meer voor enig zaadje en stortte zich als een wild beest op de krentebol.
Hoer schater lacht om dit aangezicht, tuit vervolgens haar rode lippen en geeftf luidruchtige klapzoenen en luchtkussens aan Kip weg.
Toen dat was afgelopen zegt ze zwoel:
‘Dag lieve kip!’
‘Veel plezier met je leven!’
De Kip kijkt met een volle mond en volgepropte bolle wangetjes omhoog en knipper een paar keer met haar glinsterende kraal oogjes, als afscheid.
Een half uur later ligt hoer op haar rug en perst een vreemde rare bleke klant zijn zaad uit.
Hoer heeft haar mond en ogen stijf dicht en denkt aan een reuze krentebol die haar toegeworpen wordt. Ze springt op de krentebol ,die wel zo groot als een ruim tweepersoonsbed is en omarmt kermend het zachte weefsel.
Ze rolt zichzelf op haar buik en hapt lachend stukjes uit de verse bol.
Kip komt ook aanrennen en doet weldra vrolijk mee.
Als hun buikjes blij en rond gegeten zijn houden ze op met happen.
Kip sleept zich naar de armen van Hoer en samen vallen ze in een lange diepe warme slaap…
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 358 keer bekeken
-
HEKEL, STORM, VLOT EN YELLOW SUBMARINE
12 maart 2008Aangewakkerd door mijn eigen leven en de storm die vandaag over het kikkerlandje raast, wrong dit verhaal en beeld zich vannacht en vanmorgen naar voren:
.jpg)
HEKEL EN HET VLOT EN DE YELLOW SUBMARINE
Boven de stad stoeit een loeiende bulderende storm met de grijze donkere wolken en de zwijgende oude aarde.
De regen bonkt al uren met felle lawaaiige tikken tegen de ruit van de buurtkroeg. Af en toe kleppert de brievenbus veneinig en giert de wind guur door de dunne spleetjes van de deurpost.
Takken van de bomen langs de gracht worden ruw en met hevige rukken scheef getrokken. De bamboe bij het kale eenzame terras zwiept heen en weer en buigt zich soms krakend tot boog.
De kop van de aangenaam warme bar wordt bezet gehouden door een groepje mompelende, aan glaasjes nippende dikbuikige, wat kalende mannen. Rondborstige BarVrouw scharrelt gemoedelijk achter de bar en laat soms een paar zwoele rustige woorden uit haar roodgeverfde mond vallen. De groep mannen bromt dan eensgezind in zacht grommend koor terug.
Bij de houtkachel zitten MooieVrouw en Vriendin.
Vriendin krabbelt in een kruiswoordpuzzel van een krakende krant. Ze moet haar hersens immers soepel houden. MooieVrouw buigt af en toe voorover en port met een pookje in het vuur. Dan vraagt MooieVrouw:
‘Hoe is het nou op je vlot? Dobber je nog steeds op de grote oceaan?’
Vriendin kijkt op en glundert:
‘Ja, natuurlijk!’ lacht ze, ‘Natuurlijk dobber ik nog verder op mijn los geslagen vlot. Als je jezelf eenmaal van de kust hebt weggehakt blijf je gewoon door dobberen, hoor.’
MooieVrouw kijkt nieuwsgierig naar de blijde tonen op Vriendins blozende gelukkige gezicht.
Vriendin vervolgt:
‘Maar ik ben niet alleen hoor. Er reist een yellow submarine met mij mee, die bij tijd en wijle krachtig naast mijn vlot naar boven borrelt en weldra zijn zware luik kirrend en krakend opent.’
‘O, ja?’glundert MooieVrouw mee.
Vriendin vervolgt:
‘Dan graait de meest warmste hand me van mijn vlot en trekt me naar binnen…’
‘Wauw!’roept MooieVrouw blij.
‘Zeg dat!’lacht Vriendin uitbundig.
‘En dan hebben we natuurlijk de tijd van ons leven, daar in de buik van die lieve yellow yellow submarine.’
‘Ja, daar twijfel ik geen moment aan,’ zwoelt MooieVrouw terug.
Ze omarmt haar Vriendin en geeft een paar lieve warmte knuffels weg.
Hekel draait zich om, kijkt even door de spleetjes van zijn oogjes naar de twee liefdevolle doorwoelde vrouwen en slaapt even later met de meest breedste grijns zacht knorrend in een krul verder.
Buiten loeit de storm zonder scrupules door de steegjes , over de pleinen en wringt zich overal in.
Ze schudt aan de bijna lege trams
Takken breken af.
Restvuil ritselt overal.
Een losgerukte paraplu wordt door de wind over de straat gesleept en danst verkreukeld door tot ze door een fietsenrek wordt klemgezet…
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 335 keer bekeken
-
MY SPEECHE
12 maart 2008Deze speeche gebruik ik , na welkomswoord, introduktie werk en begeleidende muzikanten, bij de opening van mijn exposities.
Ik vind haar zo mooi dat ik em wil delen op deze stormachtige gure dag. De woorden dienen goed gearticuleerd, hard op met een theatrale tonatie op prozaische wijze te worden uitgesproken:
MIJN ODE AAN DE TAAL EN BEELD:
‘Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bek-kige blinde fanaten mijn handen aan flarden schieten , zodat mijn pennen en penselen verloren gehavend in een dor muf geslagen doodlopend armoedig steegje achterblijft?
Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden en beelden gaan wonen als er geen plek meer is?
Ze blijven immers onwillekeurig zingend aan de wand van mijn schedel kloppen en roepen fluisterend om ordening in de chaos van weleer.
Ook de rood getinte of donkere zwarte woorden en beelden kloppen aan de poort waarvan de sleutel is opgegeten door de tijd, die zichzelf krakend dicht kan laten vallen via zijn goed geoliede scharnieren.
Ik hoef alleen nog luchtig te leunen zodat de dikke deur zich gapend zonder worstelen piepend opent,
me als een glimmende chocolade prinses binnenlaat, me vervolgens glazen muiltjes aan biedt en natuurlijk voor mijn komst boze stiefmoeders in kelders heeft geduwd en weldra mijn rode lustige mond verse sappige druiven voedt.
Hele volle trossen hangen verlangend naar beten, boven mijn schone sprankelende hoofd met zoete sappen die als warme stroperige honing over mijn kin glijden en tussen mijn vragende naar orchideeën ruikende borsten hun weg naar beneden eten.
Ondertussen wreken de ginnegappende boze achtergebleven gekwetste woorden zich een snijdende weg langs toppen van bergen en diepe dalen met joekels van ravijnen waar je u tegen zegt, daar ik niet bang ben haar te ontwroeten in beeld of taal.
Die zijn ingekapselde vrijheden in roffelend ritmes via eigen gekozen composities zichzelf durven te laten zien.
Waar de hitte van de zon op haar hurken kan zitten en sabbelend aan mijn opgewonden delen de pauze mag vullen wat leven heet.
We zuigen onze longen vol in opgeblazen borstkassen die trouw blijven op en neer gaan tot de dood ons achter volgend in haalt.
Zoals Jan Wolkers net overkwam.
Dan stopt de beweging.
Stopt mijn gemoed
Stopt mijn verlangen
Stopt alles zoet.
Voorbij de stilte.
Voorbij alles……..
Huilend, wenend, knagend staan de beelden trappelend aan de poort om over te springen naar een ander hoofd, die ook de ruimte van het braakliggende terrein van het vrije schone altijd onschuldige genaakbare woord of beeld bezit.
De taal van het schrijven….
De taal van het uit beelden…..
De taal van de klanken, is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken.
Alleen dezelfde letters mag je stelen.
De taal van het uit beelden woont in een andere dimensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier of doek dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
De wereld van het zijn.
De wereld waar de leugen geen plek vindt en de kern gekoesterd weelderig en eeuwig rond tiert.
Toen
Nu
Straks…….
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 298 keer bekeken
-
HONING WATERVALLEN PROZA
11 maart 2008Mmmmmm...vannacht borrelden er woorden door mijn hoofd...
Vanmorgen weer...
En ontstonden deze schoonheden:
..En heb ik net via email ontvangen dat mijn werk voor de aankomende expositie onbeschadigde is aangekomen in Frankrijk. Bij geluk kan ik aanwezig zijn bij de opening...........................................................................................................................................................................................Als de zoete geuren van je lieve appelbloesem
mond de mijne raken
ontstaan er bulderende zeeën vol
vochtige glimmende liefde die sissend
van kirrend geluk welriekende kreten slaken
en
is het aan een stuk door een ademontnemend
oorverdovend duizend jaren zingende hete honing
watervallen zoenen geblazen
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 387 keer bekeken
-
KISS FISH
10 maart 2008
Deze KISS...
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 407 keer bekeken
-
IJZER KUST MIJN ZIEL EN....Nog meer zicht op exto
10 maart 2008Ahhh....heerlijk...nadat ik al dagen lang de boel alhier op probeer te sieren met mijn werk...schrappen verbeteren...aanpassen...kom ik net tot de ontdekking dat ik ook via mijn blog werk of afbeeldingen kan toe voegen...mmmm...dat is een fijne ontdekking en ga het nu uitproberen...zodra mijn site helemaal goedgekeurd en opgekalevaterd is geef ik een feessie....mmmm...leuk...ik hou van spelen en zet vandaag een van mijn honderden fotos op het blog... De structuur van dit schone omgevouwen verkreukelde gebotste verroeste ijzer vond mij....en ik vond hem...ja...nu begin ik het hier echt leuk te vinden...ik kan mijn expressie hier kwijt...mijn uitingsdrang...de voeding voor mijn leven....
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 372 keer bekeken
-
INTRODUCTIE HEKEL, MIJN IMAGINAIRY VRIENDJE
6 maart 2008Vandaag ben ik wat somber.
Om die somberheid te verjagen schrijf ik verhaaltjes of proza. HEKEL is een onderdeel daarvan.Hekel is een , 25 centimeter groot,imaginairy wezentje die mij helpt relativeren als de spanning te groot wordt. De eerste vorm is geinspireerd door ISCHA MEIJER'S DIKKE MAN. De verhalen spelen zich meestal in de buurtkroeg af en beslaat ze de menselijke emoties in de meest compacte vorm .Er bestaan reeds meer dan zestig verhalen en worden deze dit jaar in bundeling gebracht (met eigen illustraties) door uitgeverij Free Musketeers.Vandaag introduceer ik
HEKEL EN HET LOSGESLAGEN VLOT:
Het is ineens gaan hagelen en heeft het lentegevoel wat zo opbeurde, zich rillerig achter de koude wolken verstopt.
Vriendin van MooieVrouw heeft haar namaak bontkraag hoog opgetrokken en stiefelt richting de stille buurtkroeg. Ze ploft neer bij Hekel die zich in een krul bij de houtkachel op een schapenvachtje heeft genesteld en daar al uren op ligt te soezen. Het wezentje opent zijn oogjes als een dun spleetje, ziet Vriendin zitten en vraagt zonder verroering:
‘Hoe gaat het met Vriendin?’
Vriendin schraapt haar keel , kijkt Hekel lauw aan en schraapt nog meer vanuit een diepte:
‘Ik leef nog Hekel, ik leef nog!’
‘En daar is alles ook mee gezegd.’
Het wezentje rolt zich uit zijn slaapkrul, gaat rechtop zitten, wrijft de loomheid uit zijn oogjes en zegt serieus:
‘Dat klinkt niet erg hoopvol.’
Vriendin slikt en vervolgt:
‘De hoop heb ik vandaag ook laten varen. Ze glipte even van me weg.’
RondBorstige BarVrouw kijkt Vriendin aan.
Ze knikt en knipoogt .
Even later komt BarVrouw met een groot glas vol rode vloeistof waar veel grote brokken ijs in rond klotsen en zet het op een tafeltje vlakbij vriendin.
‘Van het huis,’ zwoelt ze warm.
Vriendin knijpt zacht in de warme hand van de BarVrouw en fluistert:
‘Je bent lief.’
Dan neemt ze een stevige klokkende slok en vervolgt:
‘Ik leef ook nog op een bijna losgeslagen vlot.’
Hekel spitst zijn oortjes, krabbelt overeind , beland even later op haar schoot en roept opbeurend blij:
‘Nou, dat klinkt behoorlijk avontuurlijk. Op een vlot leven!’
‘Poeh! Schampt Vriendin de ruimte in.
‘Het is alles behalve avontuurlijk,’ sist ze ongelukkig terug.
Ze kijkt Hekel nors aan.
‘Ík heb nog nooit zo’n saai en eenzaam leven geleefd als nu…. Op het vlot reist ‘het liefdeloze en sexloze tijdperk’ mee. Mijn liefde lijkt zo ver weg. Mijn vrienden en familie club is tot de bodem geslonken en trakteert het leven me niet meer op een goed gesprek. De armoede sluipt steeds dichterbij en schijnt er een of andere zeurderige onbekende die steeds meer krimpt, bij mij te wonen.’
Hekel dribbelt op en neer, stampt met zijn voetjes op haar schoot en zucht:
‘Wat een ellende!’
‘Blijft er nog iets prettigs over?’
‘Ja,’ zucht Vriendin, ‘Het enige wat mij niet in de steek laat, is mijn werk, iedere dag lacht ze me tegemoet en haalt me telkens kirrend uit mijn donkerte.’
‘Mmmm….dat is fijn!’ roept Hekel hoorbaar blij.
Vriendin neemt nog een flinke slok.
Op haar voorhoofd staat een diepe rimpel.
Om die weg te halen zucht ze: ‘Dat is dan ook het enige wat ik op mijn vlot heb meegesleurd en hoop ik dat we met zn allen onverwacht in een genade klap door een woeste storm worden gegrepen.’
‘Nou, nou!’antwoord Hekel snel .
‘Duw die destructieve somberheid eens even weg!’
Vriendin luistert niet.
Ze drinkt de laatste slokken hoorbaar op, aait over Hekels bol, staat sierlijk op, zwaait naar Barvrouw en roept:
‘Ik ga een bijl kopen.’
‘Éen die goed scherp is.’
‘Hoezo?’ roepen BarVrouw en Hekel in een onrustig koor.
‘Dan kan ik mijn vlot loshakken sufferds!’ roept Vriendin schor terug en laat de deur met een knal dicht vallen.
Hekel en RondBorstige BarVrouw blijven verbauwereerd achter.
De lucht boven de stad is donker geworden.
De vogels in de bomen zijn stil.
Ze wachten tot de donder losbreekt.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 367 keer bekeken
-
Opstarten en bewerken van exto site
5 maart 2008
Mmmmm...vandaag ben ik begonnen aan het opzetten van de exto site en zal ik proberen er iedere dag aan te werken.
Vandaag ben ik bezig op handgeschepd papier en maak een werk van het Boeroeboeroevrouw project.
Dat is een archaische oervorm die zich uit de spelonken mijner lekkende ziel heeft geperst.
Telkens komen er , meestal als ik onder druk sta, nieuwe symbolen naar voren .
Het werk maak ik met een tekenpen. potlood, acrylverf, oliekrijt.
Je kan de 29 werken alreeds op mijn eigen site bekijken.
Zie www.isisnedloni.blogspot.com of ga regelrecht naar mijn andere site waar ook de meeste van mijn foto's en werk uit mijn dummy zijn geplaatst.
Zie www.isisnedlonistaalkunstverroerselen.blogspot.com
Ik verdwaal nog helemaal op de exto site en staat er nog geen beeld van mijn werk.Ik vertrouw er op dat het op den duur allemaal goed komt en ben ik benieuwd wie hier allemaal huizen en actief zijn....
Tjauw
Isis Nedloni
Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 387 keer bekeken