Daarom zeggen wij, de Altercontempory en Alterfuturist, met ons Slow Future Manifesto:
1) Na honderd jaar moderne en eigentijdse geschiedenis die in al z’n feiten en facetten voldoet aan de Futuristische visies, is de mislukking en ineenstorting van de productieve en industriële wereld duidelijk in beeld met al z’n gevolgen. Het is nu No Future, of Slow Future.
2) Tijden veranderen. Kunst, Cultuur en Maatschappij ook. De Trage Toekomst verklaart aan de wereld het Einde der Afgoderij van Snelheid en Industrie, Productivistisch en Futuristisch erfgoed. Dit is de dageraad van de Nieuwe Tijd, de Nieuwe Cultuur en de Nieuwe Kunst; de Slow Future.
3) Wij vereren de opperste schoonheid van het levende, het levende dat leeft. Zonder dat is niets mogelijk, zelfs niet onze meest bijzondere uitvindingen, dromen en creaties. Het levende dat leeft, vrucht van zeer lange en zeer trage Evolutie der Natuur, van wie wij en alle ‘levenden’ op deze planeet de belichaming zijn. We verzekeren dat het levende in al z’n verscheidenheid in grootsheid superieur is aan elke razende ronkende auto of iedere Victorie van Samothrace.
4) Kunst en Poëzie in al z’n vormen zijn ook vruchten van een lange en trage evolutie. Cultuur is een collectief proces, ontstaan uit creativiteit van individuen. De hedendaagse cult der snelheid is fataal voor iedere diepere vorm van expressie en elimineert elke uiting van culturele diversiteit of individuele creatie. Een Cultuur die individualiteit, het individu en z’n creativiteit, teniet doet met vaste normen voor alle producten, is dodelijk voor evolutie en is vroeg of laat een dode cultuur.
5) Het is aan ieder individu, kunstenaar of niet, om z’n eigen verantwoordelijkheid te nemen ten aanzien van middelmatige Cultuur, zichzelf te uiten en de moed te hebben of het risico te nemen de Hedendaagse Cultuur en de Industriële Samenleving onder ogen te zien, met elk middel dat hij daar voor nodig acht. Het is nu van belang voor ieder individu dat hij z’n vrijheid van doen en laten herstelt, dat hij weer de tijd krijgt om tot ware bloei te komen. Cruciaal voor Kunst, Cultuur, voor de kunstenaar, voor iedereen, is het hebben van tijd voor contemplatie in het levende of artistieke proces. Contemplatie is een sleutelbegrip voor elke schepper, en daar is tijd voor nodig. Spontane ingrepen, organische realisaties, natuurlijke composities in de omgeving, deze zullen evenals het gebruik van contemplatie, essentiële onderdelen zijn van onze Kunst en Poëzie. Verschillend van aard openen ze autonome gebieden vanwege de gedeelde noemer; het weer toe-eigenen van tijd.
6) In de overvloed van water, zijn de dwazen dorstig***. De Industriële Snelle Vaart Cultuur heeft stapels in onbruik geraakte machines, structuren en producten opgeleverd. We zijn geboren in die maatschappij, in deze omgeving, het is aan ons om onze noden aan te passen en de specifieke omgeving aan onze noden aan te passen. Alles in de moderne leefomgeving zullen we herschikken, zonder opnieuw het levende te schaden. En overal zal men erin slagen om de leefomgeving weer te veranderen in een duurzame dit keer; en er zal schoonheid zijn! Overal zal de mens zich verzoenen met de Natuur, men zal zich verzoenen met zichzelf, en dat zal schoonheid zijn…
7) Zo gauw we tijd aan tijd besteden, zullen we onszelf op natuurlijke wijze vlijtig, glansrijk en ruimhartig toewijden, en zo het geestdriftige vuur der oorspronkelijke elementen doen oplaaien.
8) Wanneer we uiteindelijk de futiliteit van snelheid en de onderwerping aan de machine hebben begrepen, krijgen we zicht op wat we werkelijk aan het doen zijn. Maar dit brein, zo gewend aan een constante beweging, zal snel dat nieuwe inzicht als nieuw subject nemen ter voortduring van z’n jonglerende commerciële activiteiten. Dus wij zullen dat in de gaten blijven houden en aan de rem blijven trekken! Wij zullen het tij keren, de koers wijzigen!
9) We stappen uit de lijnrechte beweging, want het leven is veel meer dan dat. Leven is een alom aanwezig gebeuren. Vanaf nu besluiten we: We gaan nergens heen. We hebben geen doel, geen bestemming, noch een eind in gedachten, zodat we niet blind zullen zijn voor het huidige moment.
10) We zullen hergebruiken, we zullen eerlijke handel drijven, en we zullen het leven met zorg behandelen. Omdat Ecologie de enige duurzame Hygiëne is voor de mensheid.
11) En zo gauw de machine het niet meer voor ons doet, zullen we zelf weer leren zingen. Als de machine het niet meer voor ons doet zullen we zelf weer leren fantaseren. Wanneer de machine het niet meer voor ons doet zullen we zelf weer leren denken. We zullen leren om weer te voelen, omdat de machine onze gevoelens en emoties niet meer voor ons vormt. Alle nachtvogels zullen weer in het daglicht leven, niet langer bang door het gebrul van de machines. We zullen zingen over de veelkleurige, meertonische getijden der evolutie in de nieuwe omgevingen. We zullen zingen over de vrede van scheepswerven en gesloten fabrieken, waar dichters en kunstenaars elkaar treffen om het leven opnieuw uit te vinden, om het leven beter dan kunst te maken****, om de nieuwe eeuw uit te roepen; De Eeuw van de Slow Future.
Het is vanuit het Westen dat we dit vrijmoedige controversiële manifest van ons lanceren. Hiermee vestigen we, vandaag, AlterContemporaneity en AlterFuturism, the Slow Futurism. Omdat we de Kunst, de Cultuur, de Maatschappij en het Levende willen bevrijden van de heilige regels der Industrie, Markt en Technocratie. Te lang heeft de hele aarde geleden onder de geïndustrialiseerde wereld met z’n productivistische ideologie, z’n troep en z’n onverantwoordelijke gedrag. We menen haar te moeten bevrijden van de talloze fabrieken en machinerieën die ons bedekken alsof ze niets meer is dan een stortplaats.
Te lang was Kunst slechts een exacte afspiegeling van de Westerse waanzin en steriliteit. Leven, net als Kunst, kent geen meesters. Leven, evenals Kunst, behoort niet geleerd te worden, maar geleefd! Kunst is overal, niet in de musea. En daarom vullen we die met een verzameling van de menselijke productieve gekte en bestemmen we ze voor een fraaie collectie allerhande rotzooi en rare machines die onherbruikbaar blijken te zijn. Als we echt niet meer weten wat we op redelijke wijze van ze kunnen maken, dan worden ze tentoon gesteld aan de volgende generaties zodat deze de pretenties en de ultieme arrogantie, het halsstarrige kinderachtige gedrag van hun vermaarde voorgangers, duidelijk kunnen zien.
En wij, wie wij zijn?
Wij zijn de anderen. Wij pasten niet in de gietvorm. We waren niet kneedbaar genoeg. Misschien een beetje te zacht. Misschien een beetje te hard. Misschien een beetje te stijf. Of een beetje verdraaid. Een soort van rebel? Een soort van… ongewoon. Of misschien een beetje te kwetsbaar. Of simpelweg een beetje te traag. Of was het gewoon… anders.
Wie we zijn?
Wij zijn de nuttelozen, we zijn de vergetenen, degene waar niemand op wacht. We zijn de verloren generatie, de overblijfsels. De genegeerden, de afgewezenen, het uitschot van de Snelheidscultuur.
Wie zijn wij?
We zijn geboren in een industriële samenleving. En toen begon de grote afbraak. Overal om ons heen, de aarde bedekt met plastic, glas, metaal, …en op de vlooienmarkt van ons leven waren duizenden nutteloze dingen te vinden… Net als ons… We zijn in de troep geboren …Maar we hebben onze handen, onze lichamen, onze hersenen, de rafelranden van de stad en alle tijd van de wereld. Vanuit dit alles maken we onze creaties, experimenterend, bijeen brengend, in een lang en traag proces. Oh nee, niet voor de galerie, niet voor de dancehall, niet voor het museum, niet voor de collectioneurs, maar gewoon voor onszelf. Oh ja, tijd voor contemplatie en rijping hebben we.. Ons leven is voor ons… En we leven wonderen, tenminste, in onze ogen…
Wie zijn we dan!
We weten goed wie we zijn. We zijn niets. Niets meer dan het grassprietje op de spoorbaan***** …Niets anders dan de dauwdruppel die het staal doet roesten. Niets anders dan de zandkorrel die de helse machine doet stokken… We zijn niets, niets meer dan het levende, Het Levende dat Leeft; waarvan wij allen gemaakt zijn, waarvan alle zaden gemaakt zijn, de zaden op het pad gestrooid, de zaden die het pad plaveien, het Pad van de Trage Toekomst. We zijn allemaal de zaden, de Zaden van de Slow Future.
Vandaag, vanaf dat pad, staand op eigen benen, verklaren we een eind aan de Eeuw der Snelheid.
Ga langzaam… en zie… en wees het levende dat leeft.
©2009 Pierre Mansire & Kirsten Zwijnenburg
February 2009, The Netherlands
* Hannah Ahrendt
** Carlton Douglas Ridenhour
*** Nesta Robert Marley
**** Robert Filliou
***** Brigitte Fontaine
